ေက်ာင္းၿပီးၿပီးငါးႏွစ္အၾကာ... မဂၤလာေဆာင္ၿပီးသူေတြက တစ္ဝိုင္း၊
မဂၤလာမေဆာင္ေသးသူေတြက တစ္ဝိုင္း
၁ဝႏွစ္အၾကာ... ကေလး႐ွိသူေတြက တစ္ဝိုင္း၊ ကေလးမ႐ွိသူေတြက တစ္ဝိုင္း
၁၅ႏွစ္အၾကာ... လက္႐ွိအိမ္ေထာင္နဲ႔က တစ္ဝိုင္း၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ေျပာင္းယူထားသူေတြက
တစ္ဝိုင္း
၂ဝႏွစ္အၾကာ... အေသာက္ၾကမ္းသူေတြက တစ္ဝိုင္း၊
သိပ္မေသာက္သူေတြက တစ္ဝိုင္း
၂၅ႏွစ္အၾကာ... ျပည္တြင္းေနသူေတြက တစ္ဝိုင္း၊
ျပည္ပကျပန္လာသူေတြက တစ္ဝိုင္း
၃ဝႏွစ္အၾကာ... အသားစားသူေတြက တစ္ဝိုင္း၊
သက္သတ္လြတ္သမားေတြက တစ္ဝိုင္း
၃၅ႏွစ္အၾကာ... ပင္စင္ယူၿပီးသူေတြက တစ္ဝိုင္း၊
ပင္စင္မယူရေသးသူေတြက တစ္ဝိုင္း
၄ဝႏွစ္အၾကာ... သြား" ႐ွိသူေတြက တစ္ဝိုင္း၊
သြား" မ႐ွိေတာ့သူေတြက တစ္ဝိုင္း
၄၅ႏွစ္အၾကာ... ကိုယ္တိုင္လာႏိုင္သူေတြက တစ္ဝိုင္း၊
တဲြၿပီးေခၚလာရသူေတြက တစ္ဝိုင္း
၅ဝႏွစ္အၾကာ... လာမယ္လို႔ေျပာၿပီး လာတဲ့သူေတြက
တစ္ဝိုင္း၊ လာမယ္လို႔ေျပာၿပီး မလာႏိုင္တဲ့သူေတြေၾကာင့္ လြတ္ေနတာက တစ္ဝိုင္း
၅၅ႏွစ္အၾကာ... လာႏိုင္သူေတြက တစ္ဝိုင္း၊
မလာႏိုင္ေတာ့တဲ့သူေတြရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြက တစ္ဝိုင္း
၆ဝႏွစ္အၾကာ... စားပဲြတစ္ဝိုင္းျပည့္ေအာင္ လူေတြ
မစံုႏိုင္ေတာ့ပါ....
လူ႔ဘဝက တိုေတာင္းလြန္းတယ္၊ ဒီစာကိုႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရင္
သင့္ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြကိုလည္း မွ်ေဝေပးလိုက္ပါ...
လူ႔ဘဝမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနဖို႔၊ က်န္းမာေရးကို
ဂ႐ုစိုက္ဖို႔၊ အစားအေသာက္ေတြ ဆင္ျခင္ဖို႔ သတိေပးလိုက္ပါ...
အသက္႐ွင္ေနခ်ိန္မွာ အရာရာဟာလွပပါတယ္ . . .
*** ထိုင္ဝမ္မွာ ေက်ာင္းအတူတက္ခဲ့ၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္က
ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕က WeChatမွာ Group လုပ္ၿပီး ေျပာၾကဆိုၾက ဆက္သြယ္ၾကတယ္။
တစ္ေန႔က အဲဒီGroup ထဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဖိတ္လို႔ ကၽြန္မေရာက္သြားတယ္။
မေတြ႔တာႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတဲ့
သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေတြ႔တယ္။ အားလံုးက ကေလးတဲြလဲႀကီးေတြနဲ႔... သူတို႔ေျပာတာ
နားေထာင္လိုက္၊ ရယ္လိုက္၊ ဓာတ္ပံုၾကည့္လိုက္ေပါ့။ ညီမငယ္တစ္ေယာက္က
ဒီမိတ္ဆံုစားပဲြ"စာကို မွ်ေဝလာေတာ့ စစခ်င္းမွာ ကၽြန္မဖတ္ၿပီး ရယ္မိေသးတယ္။
စစဖတ္ေတာ့ ဟာသလိုလို ဘာလိုလိုကိုး၊ ဖတ္ရင္း ဖတ္ရင္း ေအာက္ဆံုးနားေရာက္ေတာ့
စိတ္ထဲတစ္မ်ဳိးျဖစ္သြားတယ္... ဝမ္းနည္းသလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔ ဘယ္လိုခံစားခ်က္မ်ဳိးလဲ
မေျပာတတ္ဘူး။ ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္းဆံုျဖစ္ရင္လည္း ဒီစာထဲကအတိုင္း
ဘယ္သူက ဘာျဖစ္ေနၿပီ.. ဘယ္သူက ဘာျဖစ္သြားၿပီနဲ႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ တကယ္လည္း ဘဝဆိုတာ
တိုတိုေလးရယ္.. ႏွစ္ ၆ဝအၾကာကို ကိုယ္လည္းခဏဏေလးနဲ႔ ေရာက္သြားမွာပဲ။ ဒါမွမဟုတ္
ေရာက္ခ်င္မွလည္းေရာက္မွာ။ ဒါေၾကာင့္ အသက္႐ွင္ေနတုန္းေလး..
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနပါ.. က်န္းမာေရးကို ဂ႐ုစိုက္ပါ..
အမုန္းရန္ၿငိဳးေတြ ေလ်ာ့ပါ.. အေသာက္အစား ဆင္ျခင္ပါလို႔... <<<
ေက်ာင္းေနဖက္၊ ေက်ာင္းမေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို မွာခ်င္ပါတယ္...
ရဲအရာရိွတစ္ေယာက္...
မိသားစုနဲ႔အတူ ပင္လယ္ကမ္းေျခဘက္ကုိ အပန္းေျဖခရီးထြက္မယ္လို႔ စီစဥ္ျပီးကာမွ
ရံုးကအေရးေပၚကိစၥတခုေပၚလာလို႔ ေခၚခိုင္းပါေလေရာ
ဒါနဲ႔ မိန္းမနဲ႔ ကေလးေတြကုိ အရင္သြားခိုင္းလိုက္ရတယ္
သူက တစ္ပတ္ေလာက္ေနမွ ေနာက္ကလိုက္သြားရတာ
ကမ္းေျခက ဟိုတယ္ေရာက္ေရာဆိုပါေတာ့...
မိန္းမနဲ႔ မေတြ႕ရတာလည္း တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာျပီဆိုေတာ့
ေတြ႔ေတြ႔ျခင္း ခ်စ္တင္းေႏွာဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္
မိန္းမက လက္မခံဘူး... ကေလးေတြ ရိွေနတာကုိး
ဒါနဲ႔ ကမ္းေျခဖက္ထြက္လာျပီး လူရွင္းတ့ဲေနရာမွာ
ခ်စ္တင္းေႏွာၾကတယ္
အဲ... ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ကမ္းေျခေစာင့္ရဲက
ဖမ္းပါေလေရာဗ်ာ
"ခင္ဗ်ားတို႔ကုိ ဖမ္းတယ္၊ ဒဏ္ရုိက္မယ္"
"ဘာလို႔လည္း"
"အမ်ားျပည္သူ နားေနရာေနရာမွာ
မဖြယ္မရာလုပ္လို႔"
ဒီေတာ့ ရဲအရာရိွက သူ႔ရဲ႕ ရဲတံဆိပ္ကုိ ထုတ္ျပျပီး
ေတာင္းပန္တယ္... ..
"မလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ၊ က်ေနာ္လည္း
ရဲအရာရိွတစ္ေယာက္ပါ"
ကမ္းေျခေစာင့္ရဲက သူ႔တံဆိပ္ကုိ ယူၾကည့္ျပီး
ျပန္ေျပာတယ္... ...
"ေအးေလ၊ ရဲအျခင္းျခင္းျဖစ္တာရယ္၊ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါ
က်ဴးလြန္တာရယ္ေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားကုိေတာ့ လႊတ္ေပးလိုက္မယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီမိန္းမကုိေတာ့
ဖမ္းကိုဖမ္းရမယ္"
"ဘာျဖစ္လို႔လဲဗ်"
"ဘယ့္ႏွယ့္ဗ်ာ... ဒီတပတ္ထဲတင္ သူ႔ကုိဖမ္းမိတာ
သံုးခါရိွျပီေလ"
"ဂ်ာ..."
သန္၄ကုိ-ဘာသာျပန္သည္
https://www.facebook.com/thanlayko
ညအလုပ္ဆင္းျပန္လာတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေနာက္မွာ လူတစ္ေယာက္ ကပ္ပါလာတယ္။
ဒါကို ေကာင္မေလးက သတိထားမိျပီး လန္႔ေနမိတယ္။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အျပန္လမ္းမွာ သခၤ်ဳိင္းတစ္ခု
ျဖတ္ရတယ္။
> ေကာင္မေလးက ျဖတ္ထိုးဥာဏ္သံုးျပီး
ဂူတစ္ခုေရွ႕ရပ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ ဂူကိုလက္နဲ႔ပုတ္ျပီး
> “အေဖ.. အေဖ.. သမီးျပန္လာျပီ တံခါးဖြင့္ေပးအုန္း”
လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
> ေနာက္မွာကပ္ပါလာတဲ့ လူက ေကာင္မေလး စကားေၾကာင့္
ေၾကာက္လန္႔ျပီး
> ထြက္ေျပးသြားခဲ့တယ္။
> ထြက္ေျပးသြားတဲ့လူကို ၾကည့္ျပီး ေကာင္မေလး
ရယ္မိတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဂူေနာက္ကေန
အသံတစ္သံ ထြက္လာတယ္။
> “သမီးကလဲ.. ေသာ့ယူသြားဖို႔ ေမ့ခဲ့ျပန္ျပီလား!”
> အသံေၾကာင့္ ေကာင္မေလး ဂူေရွ႕ကေန
ထြက္ေျပးခဲ့ရတယ္။
> ေကာင္မေလး ထြက္ေျပးသြားျပီးေနာက္ ဂူေနာက္ကေန
ဂူေဖာက္ထြင္းတဲ့ သူခိုးတစ္ေယာက္
ထြက္လာတယ္။
> သူခိုးက “ငါ့အလုပ္ကို အေႏွာင့္အယွက္ေပးတဲ့ လူေတြ
မွတ္ေလာက္သားေလာက္ေအာင္
ေျခာက္ပစ္ရမယ္” ဆိုျပီး ရယ္ေနခဲ့တယ္။
> သူခိုးရယ္လို႔ မျပီးခင္ သူနဲ႔မလွမ္းမကမ္းမွာ
မွတ္တိုင္ကိုင္ျပီး ရပ္ေနတဲ့ အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ကို
ေတြ႔လိုက္တယ္။
> သူခိုးက “အဘိုးၾကီး.. ခင္ဗ်ား ဘာလုပ္ေနတာလဲ”
လို႔ ေမးေတာ့ အဘိုးအိုက
> “ေတာက္.. ဒီလူေတြ ငါ့နာမည္ကို
မွားေအာင္ေရးၾကတယ္ကြာ” လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
> အဘိုးအို စကားကိုၾကားျပီး သူခိုးထြက္ေျပးသြားခဲ့တယ္။
> ထြက္ေျပးသြားတဲ့ သူခိုးကိုၾကည့္ျပီး အဘိုးအို
တဟားဟားနဲ႔ ရယ္ေနခဲ့တယ္။
> အဘိုးအိုက “ငါ့ စားက်က္ကို လုခ်င္တဲ့ေကာင္
မွတ္ေလာက္ေအာင္ ဆံုးမရမယ္” လို႔
ေရရြတ္လိုက္တယ္။
> အဘိုးအို ရြတ္သံမဆံုးခင္မွာ လက္ထဲကသံတူရြင္း
မေတာ္တဆ ျပဳတ္က်သြားတယ္။
> တူရြင္းကို အဘိုးအို ကုန္းေကာက္ဖို႔
ခါးညႊတ္လိုက္ေတာ့ ခ်ဳံထဲကေန လက္တစ္ဖက္နဲ႔အတူ
> “ဘယ္ကေကာင္လဲကြ.. ငါမွတ္တိုင္ကို
ေလွ်ာက္ဖ်က္ေနတာ” ဆိုတဲ့ အသံအသံ ထြက္လာတယ္။
> အဘိုးအို ေၾကာက္လန္႔တၾကား ထြက္ေျပးသြားခဲ့ရတယ္။
> အဘိုးအို ထြက္ေျပးျပီးေနာက္ သံတိုသံစေကာက္တဲ့ လူတစ္ေယာက္
ခ်ဳံထဲကေန ထြက္လာတယ္။
အဲဒီလူက ေျမေပၚက်ေနတဲ့ သံတူရြင္းကိုေကာက္ျပီး
“သံတူရြင္းရလည္း မဆိုးပါဘူး" ဆိုျပီး
ထျပန္သြားတယ္..
> အဲ့အခ်ိန္မွာဘဲ..အဲ့အျဖစ္အပ်က္ေတြကို
ဖတ္လုိက္ရတဲ့ ရုပ္ဆုိးဆုိးနဲ႔ သရဲက ျပံဳးေနေလသတဲ့..
သူငယ္ခ်င္းမ်ားတြက္ မွ်ေ၀လိုက္တာပါ။
Credit to--Ko Chan
တရားရံုးတြင္ လင္မယားကြာရွင္းျပတ္စဲလိုမႈကို ၾကားနာေနသည္။ ကြာရွင္းၿပီးသည့္အခါ
သားသမီးမ်ားကို မည္သူက ပိုင္ဆိုင္သင့္ေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ႏွစ္ဖက္ေရွ႕ေနမ်ား
ေလွ်ာက္လဲ ၾကသည္။
ေယာက်္ားဘက္က ေရွ႕ေနက ေျပာသည္။
“ ရံုးေတာ္ကို ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးပါရေစ။ ဆိုၾကပါစို႔ .
. . .စက္ထဲကို လူတစ္ေယာက္က ပိုက္ဆံ ထည့္လိုက္တယ္။ စက္က စီးကရက္ဘူးကို
ျပန္ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီ စီးကရက္ဘူးကို ဘယ္သူက ပိုင္သလဲ ပိုက္ဆံ ထည့္တဲ့သူလား၊
စက္လား ”
တရားသူႀကီးကေျပာသည္။
“ ပိုက္ဆံထည့္တဲ့သူေပါ့ ”
“ အဲ့ဒါဆို ကေလးေတြကို က်ေနာ့ အမႈသည္ရဲ႕လက္ထဲကို
အပ္လိုက္ပါ ”
