(၁) ကိုယ့္ဆီ
၀င္လာတဲ့ေငြရဲ႕ ဆယ္ပံုတစ္ပံုကို အၿမဲတမ္းခ်န္ထားပါ။
(၂) ကိုယ့္ဆီ၀င္လာေသာ
ေငြမ်ားကို စနစ္တက် စီမံခန္႔ခြဲသံုးစြဲပါ။ ေငြ၀င္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေတြကို
သိထားဖို႔လိုသလို ထြက္တဲ့လမ္းေၾကာင္းေတြကို ဂဃနဏ သိထားဖို႔လည္း လိုတယ္။ မလိုအပ္ဘဲ
ထြက္ေနတဲ့ လမ္းေၾကာင္းေတြရွိရင္ အျမန္ဆံုး ပိတ္ပစ္ရန္ လိုသည္။ အဲဒီလို မလုပ္ရင္
အိတ္ေပါက္နဲ႔ ဖားေကာက္သလို ျဖစ္ေနမည္။
(၃) ေငြေတြကို သက္မဲ့လို
သေဘာမထားရပါဘူး။ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း ရင္းႏွီးၿပီး တိုးပြားမယ့္ ေနရာေတြကို
ပို႔ရမယ္။ ႏြားေတြ၊ ၾကက္ေတြ အုပ္လိုက္ ေမြးသလိုပါပဲ။ သူတို႔အခ်င္းခ်င္း
မိတ္ေတြလိုက္ၾက၊ ဥေတြဥၾက၊ အေကာင္ေတြ ထပ္ပြားၾကေပါ့။ ကိုယ္က ေငြမရွာဘဲ ေငြေငြခ်င္း
ျပန္ရွာသြားတာေပါ့။ ေငြကို ေသတၱာထဲ ထည့္သိမ္းထားရင္ အေၾကာေသၿပီး ေလျဖတ္တဲ့လူလို
ေငြေတြ ေလျဖတ္သြားလိမ့္မယ္။ အင္အားမရွိေတာ့ဘူး။
(၄) အလုပ္လုပ္ရာတြင္
ေလာင္းကစားမဆန္ရဘူး။ ျမတ္ခ်င္ျမတ္၊ ႐ံႈးခ်င္႐ံႈး ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး မလုပ္ရဘူး။
ေသခ်ာတာေလာက္ကိုပဲ လုပ္ရမယ္။ ျမတ္ရင္ေတာ့ အမ်ားႀကီးျမတ္မယ္၊ ႐ႈံးရင္
ကုန္သြားမယ္ဆိုတာမ်ိဳးကို ဘယ္သူက ဘယ္ေလာက္ အေျပာေကာင္းေကာင္း မလုပ္ရဘူး။
မပိုင္တဲ့အလုပ္၊ မကၽြမ္းက်င္တဲ့အလုပ္မွာ ဘာရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈမွ မလုပ္ရဘူး။ (သူမ်ားေျပာတာကို
မယံုနဲ႔၊ ကုိယ့္မ်က္စိနဲ႔ ေတြ႕တာေတာင္ တစ္၀က္ပဲယံု )
(၅) အိမ္ငွားမေနနဲ႔ -
အိမ္ပိုင္ျဖစ္ေအာင္လုပ္၊ ႀကိဳးစား၊ ဆိုင္မငွားနဲ႔။ အပိုင္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစား။
ငွားတာဟာ ၾကာေတာ့ စရိတ္ေထာင္းတယ္။ စိတ္လည္း ႐ႈပ္ရတယ္။ ေသးတာႀကီးတာ ပဓာန မဟုတ္ဘူး။
ကိုယ္ပိုင္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔ပဲ။ အဲဒီ အေပါက္ဟာ ေငြအထြက္ဆံုးပဲ။
(၆) မေမွ်ာ္မွန္းႏိုင္တဲ့
အနာဂတ္အတြက္ ျပင္ဆင္မႈေတြ လုပ္ရမယ္။ (မတ္တတ္စာပဲ ရွိတယ္၊ တံုးလံုးစာ မရွိဘူးလို႔
မေျပာရေအာင္ ျပင္ဆင္ထားပါ )
(၇) ႀကိဳးစားမႈကို ဘယ္ေတာ့မွ
မေလွ်ာ့နဲ႔။ (အားေပးတဲ့ ေဖာက္သည္တို႔၊ အားေပးတဲ့ ပရိသတ္တို႔ဆိုတာ
စိတ္ခ်ရတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ထက္ ေတာ္တဲ့၊ ေကာင္းတဲ့လူရွိရင္ အဲဒီကို သြားၾကမွာ
)
မင္းသိခၤ ၏
“ေရေမ်ာကမ္းတင္ ေအာင္ဗဒင္” စာအုပ္မွ ျပန္လည္ေဖာ္ျပပါသည္။
၁)
ေဆာင္ရန္။ ႏွစ္ကိုယ္ၾကား ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ကိစၥမ်ား Wall-Timeline ေပၚတြင္ မေရးပဲ
Chat / Private Message ပို႔၍သာ ေျပာရန္
သင့္တြင္
လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္မ်ား ေဖာက္သည္ခ်လိုစိတ္ ႐ွိႏိုင္သည္။ ဒါကို ေစာဒက မတက္လိုပါ။
သို႔ေသာ္ ကာ ယကံ႐ွင္မ်ား နစ္နာမည့္ အေရးကိုလည္း နည္းနည္းေတြးေပးလိုက္ပါ။ ဥပမာ။
သင့္ဆီ အလည္လာေသာ မိတ္ေဆြမ်ား မူး႐ူးေနပံုကို သင့္စာမ်က္ႏွာတြင္
တင္လိုက္သင့္ပါသလား? သူတို႔ မူး႐ူးေနၾကသည္ ဆိုေသာ္ လည္း လူပံုအလယ္တြင္
မူး႐ူးေနျခင္း မဟုတ္၊ စိတ္ခ် လံုၿခံဳေသာ သင္၏အိမ္ တေနရာတြင္ မူး႐ူးေနခဲ့ျခင္း သာ
ျဖစ္သည္။ နံရံတြင္ နား႐ွိသည္။ Facebook Wall တြင္လည္း နားေပါင္း မ်ားစြာ ႐ွိေလသည္။
၂)
ေဆာင္ရန္။ ပို႔စ္မတင္ခင္ တင္သင့္၊ မတင္သင့္ ေသခ်ာစဥ္းစားပါ။
သင့္တြင္ Friends ေပါင္း
ရာခ်ီ၍ ႐ွိေနႏိုင္သည္။ ၎တို႔ လူခ်င္းမတူ အသက္႐ွဴျခင္းလည္း မတူပါ။ ေရေျမ၊
ေနာက္ခံအေၾကာင္းခ်င္းရာ၊ အလုပ္အကိုင္၊ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈ၊ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး၊
စိတ္ေနစိတ္ထား စသည္ ကြဲျပားေနၾကပါမည္။ ကိုယ္တင္လိုက္သည့္ ပို႔စ္သည္ မိမိအတြက္ ဘာမွ
ထိခိုက္မႈ မ႐ွိေသာ္လည္း ၎တို႔ အျမင္တြင္ ထိခိုက္သြားႏိုင္သည္။ မိမိပို႔စ္ကို
အထင္မလြဲေစရန္ ဘက္ေပါင္းစံု စဥ္းစား၍ တင္သင့္ မွ တင္ပါ။
၃)
ေဆာင္ရန္။ အေရးႀကီး သတင္း၊ ကိစၥမ်ား ပို႔စ္တင္၍ မေျပာပဲ ဖုန္းဆက္ေပးလိုက္ပါ။
ဒါကေတာ့
ေဖ့စ္ဘုတ္က်င့္ဝတ္လို႔ ေျပာရမည့္အစား လူမႈက်င့္ဝတ္ တစ္ခုပါပဲ။ မိတ္ေဆြႏွင့္
၎၏မိသားစု ထံ အေရးႀကီး သတင္း၊ ကိစၥမ်ား (ဥပမာ နာေရး) ေျပာရန္ ႐ွိလာပါက
လူအမ်ားျမင္ေအာင္ ပို႔စ္ မတင္ပဲ ဖုန္းနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း ဆက္သြယ္ေပးလိုက္ပါ။
ဖုန္းဆက္မရ၍ အေၾကာင္းျပၿပီး SMS နဲ႔ သတင္းေမးျခင္း မလုပ္ ရပါ။ ရိုင္းသြားတတ္ပါသည္။
၄)
ေဆာင္ရန္။ ကြန္းမန္႔ထဲတြင္ မိမိအတြက္ ေမးခြန္းပါလာပါက ေျဖေပးရပါမည္။
မိမိတင္လိုက္ေသာ
ပို႔စ္အား မိတ္ေဆြမ်ားက ဖတ္၍ ကြန္းမန္႔ ေပးျခင္း Like လုပ္ျခင္း ျပဳၾကလိမ့္မည္။
ထိုအခါ မိမိ ဘက္မွ ျပန္၍ ၎ကို အသိအမွတ္ျပဳေၾကာင္း ကြန္းမန္႔ ျပန္ေပးရပါမည္။
အထူးသျဖင့္ ကြန္းမန္႔တြင္ မိမိအတြက္ ေမးခြန္းပါလာပါက ေျဖေပးရပါမည္။ ဒါ ကိုယ့္ကို
ကြန္းမန္႔ေပးသည့္ မိတ္ေဆြ မ်ားကို ေလးစားသမႈျပဳျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။
၅)
ေဆာင္ရန္။ ေနရာတကာ ကြန္းမန္႔ လိုက္ေပးျခင္း ဆင္ျခင္ပါ။
ျခြင္းခ်က္။ မိမိ
စိတ္ဝင္စားေနေသာ သူမွ လြဲ၍ ျဖစ္ပါသည္။ ေနရာတကာ ကြန္းမန္႔ လိုက္ေပးသည့္ အက်င့္ကို
ျပင္ပါ။ မိတ္ေဆြမ်ား၏ Wall ကို ဝင္ၾကည့္သည့္ အက်င့္ Facebook သံုးသူတိုင္းတြင္
႐ွိသည္။ ဒါေပမည့္ ပို႔စ္တိုင္းတြင္ ကြန္းမန္႔ လိုက္မေရးပါႏွင့္။ မေကာင္းေသာ
အေလ့အက်င့္ ျဖစ္ပါသည္။ ေနရာ တကာ ကြန္းမန္႔လိုက္ေရးသူကို “pest” ဟု ေခၚၾကပါသည္။
မွတ္ခ်က္။ အေျပာအဆို
ဆင္ျခင္ပါ။
Facebook သည္
စာေရးဆက္သြယ္သည့္ ေနရာ ျဖစ္ေသာ္လည္း စာထဲတြင္ ေလသံေကာ ဟန္ပန္ေကာ ေရာပါေနတတ္သည္။
စာဖတ္ၾကည့္႐ံုျဖင့္ သင္သည္ ေထ့၊ ေငါတတ္သူလားဟု ထင္ခံရႏိုင္သည္။ လူ တိုင္းတြင္
ကိုယ္ပိုင္အမူအရာႏွင့္ ဟန္မ်ား႐ွိၾကသည္။ ၎သည္ စာမွတဆင့္ ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ေလသည္။
သံသယမ်ားကို ေျခဖ်က္ရန္ နည္းလမ္း တစ္ခု ႐ွိေလသည္။ ၎မွာ အၿပံဳး ပင္ ျဖစ္သည္။ သေကၤတ
အားျဖင့္ ျဖစ္သည္။ အကန္႔အသတ္ျဖင့္ သံုးပါက တင္းမာမႈမ်ား ေျပေပ်ာက္ႏိုင္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ သင္ လည္း ၿပံဳးပါ။ ကမာၻႀကီးက ျပန္ၿပံဳးျပပါလိမ့္မည္။
Don’ts ေ႐ွာင္ရန္
၁)
ေ႐ွာင္ရန္။ လူစိမ္းမ်ားကို မိတ္လိုက္ဖြဲ႔ျခင္း ဆင္ျခင္ပါ။
အခ်ိဳ႕သူမ်ားတြင္ Friends
အေရအတြက္ မ်ားမ်ားရေအာင္ လုပ္ခ်င္စိတ္ ႐ွိၾကသည္။ ျပင္ပ႐ွိ မိတ္ေဆြအေရ အတြက္ထက္
Facebook တြင္ Friends အေရအတြက္ မ်ားေနတတ္တာေတာ့ မထူးဆန္းေပမည့္။ လူစိမ္း မ်ားကို
မိတ္လိုက္ဖြဲ႔ျခင္းကေတာ့ ေကာင္းေသာ အမူအက်င့္ မဟုတ္ပါေခ်။ ဒါကို
ဆင္ျခင္လိုက္ရံုျဖင့္ သင့္ အေပၚ မေကာင္းျမင္မႈ ေလ်ာ့က်သြားမည္။ အမွန္က ဒီလို
မေကာင္းျမင္မခံရျခင္းကပ သင္အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ကိစၥပဲ မဟုတ္ပါလား။
၂)
ေ႐ွာင္ရန္။ ပံုဆိုးပန္းဆိုးမ်ား (‘Unglam’ Shots ) တြင္ မိတ္ေဆြမ်ားကို တက္ဂ္ Tag
ျခင္း
ေယာကၤ်ားေလးမ်ားအတြက္
မမႈေလာက္ေသာ ကိစၥျဖစ္ႏိုင္ေပမည့္၊ မိန္းခေလးမ်ား အတြက္ေတာ့ အ လြန္ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ကိစၥ
ျဖစ္ပါသည္။ က်က်နန႐ိုက္ေသာ ပံုပင္ျဖစ္ေသာ္ျငား ‘Unglam’ Shots ျဖစ္ပါက မတင္ပါနဲ႔။
၃)
ေ႐ွာင္ရန္။ Status တင္လြန္းျခင္း
သင့္ Newsfeed / Noti ကို
သင္စစ္ၾကည့္ခ်ိန္တြင္ လူတစ္ဦးတည္းက သူ႔ Status နဲ႔တင္ ျပည့္ေနသည္ ဆိုပါစို႔။ (၁၀)
မိနစ္ တစ္ခါ သူဘာလုပ္ေနသည္ကို ေတာက္ေလ်ာက္ တင္ေနသည္ကို ျမင္ေနရသည္ ဆို ပါစို႔။ သင္
ဘာလုပ္မည္နည္း။ သူ႔ status မ်ားကို Noti မတက္ေစရန္ သင္ ဆံုးျဖတ္ေပလိမ့္မည္။ ဒီလို
အျဖစ္မ်ိဳး ႀကံဳဘူးၾကမယ္ ထင္ပါသည္။ အလြန္ အာ႐ံုေနာက္ေသာ ကိစၥပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ဘယ္သူမွ သူမ်ား တကာ ၁၀ မိနစ္ျခားတစ္ခါ ဘာလုပ္သလဲ မသိလိုၾကပါ။ ၎အစား မိမိ၏ Noti
တြင္ မိတ္ေဆြတိုင္း၏ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ကိစၥမ်ားသာ ျမင္လိုၾကပါသည္။
၄)
ေ႐ွာင္ရန္။ အလုပ္ကိစၥ ေပါက္ကြဲျပျခင္း
Facebook သည္
ႏွစ္ဘက္ခၽြန္ ဓားသြား ျဖစ္သည္။ mutual friendships မွတဆင့္ သင့္မိတ္ေဆြ၏ မိတ္ေဆြ၏
မိတ္ေဆြလည္း သင့္ Status ကို ဖတ္ခြင့္ ရေနႏိုင္သည္။ ဒီလို ဖတ္ခြင့္ရျခင္းဟာ တခါတ
ရံေကာင္းေသာ္လည္း တခါတရံမွာ သင္မသိပဲ သင့္ Information မ်ားကို သူမ်ား အလြယ္တကူ ရ
ယူႏိုင္ေလသည္။ သူမ်ား မဖတ္ေအာင္ privacy settings ကို မည္မွ် ျမွင့္သည္ ဆိုေစကာမူ
သင္ ျပႆနာ မတက္ခ်င္ဆံုး သူမ်ား (ဥပမာ။ ေဘာ့ဇ္၊ လုပ္ေဘာ္ကိုင္ဘက္မ်ား) ဆီ ေနာက္ဆံုး
သင့္ Status ေရာက္ သြားႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေပါက္ကြဲေတာ့မည္ဆိုရင္ တျခားေနရာ
သြားေပါက္ကြဲပါ။ Facebook ေပၚတြင္ မေပါက္ကြဲပါႏွင့္။
၅)
ေ႐ွာင္ရန္။ ေျမွာက္တိုင္း ေျခာက္တိုင္း လိုက္မ႐ွဲပါႏွင့္။
ဒီစာရရင္
လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ကို ျပန္႐ွဲပါ။ မ႐ွဲရင္ သင္ဘာျဖစ္မယ္ ညာျဖစ္မယ္။ စသည့္စာမ်ိဳး၊
ဒီပံု ကေလး Like / Share လုပ္ရင္ ဘယ္ကုမၸဏီႀကီးက ပံုထဲက ကေလးအတြက္ တစ္ခါ႐ွဲ
တစ္ေဒၚလာ ေပး မည္စသည့္စာမ်ိဳး သင္ ရဘူးပါသလား။ မရွဲရ မေနႏိုင္ေအာင္ ေရးထားေသာ
စာမ်ားကို လက္ခံရ႐ွိေသာ္ လံုးဝ ျပန္မ႐ွဲပါႏွင့္။ ေကာင္းက်ိဳးေပမည့္ စာမ်ား
မဟုတ္ပဲ၊ အ႐ူးထ၍ ေရးေသာ စာမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ သင့္ စိတ္ကို မေကာင္းျဖစ္ေစၿပီး
သင့္ပတ္ဝန္းက်င္ကိုပါ ထိခိုက္ေစတတ္ေသာ စာမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။
မွတ္ခ်က္။ သူမ်ား
ေဒါသထြက္ေအာင္ မလံႈ႕ေဆာ္ပါႏွင့္။ မီးမ႐ိႈ႕ပါႏွင့္။
လူတိုင္းတြင္
မိမိအျမင္ကို လြတ္လပ္စြာ အင္တာနက္တြင္ တင္ျပ ေဖာ္ထုတ္ခြင့္႐ွိသည္။ သို႔ေသာ္ မိမိ
အျမင္ႏွင့္ မတူသူမ်ား မိမိႏွင့္ မတည့္သူမ်ား ေနာက္ေကာက္က် ရံႈးနိမ့္ေအာင္ လုပ္ရန္
ေနရာ မဟုတ္ပါ။ သူတို႔၏ လြတ္လပ္ခြင့္ကိုလည္း မိမိက ျပန္ေလးစားရမည္ ျဖစ္ပါသည္။
အခ်ိဳ႕သူမ်ားသည္ မိမိႏွင့္ အယူအ ဆ မတူေသာ မိမိမိတ္ေဆြ၏ မိတ္ေဆြ၏ ေရးသားခ်က္ကို
လြန္ကဲစြာ တံု႔ျပန္တိုက္ခိုက္မႈ ျပဳတတ္ၾက သည္။ ၎အမူအက်င့္မွာ မိမိကိုယ္တိုင္ကိုေကာ
မိမိမိတ္ေဆြကိုပါ သိကၡာက်ေစေသာ အမူအက်င့္ပင္ ျဖစ္ သည္။ မိမိေရးေသာ စာမ်ား
အျပဳသေဘာေဆာင္ေသာ ေကာင္းေသာစာမ်ား ျဖစ္ပါက သူမ်ားကို မပုတ္ ခတ္ မတိုက္ခိုက္မိရန္
အေလးထား ေရးေစလိုပါသည္။ မိမိေၾကာင့္ သူမ်ားတကာ စိတ္မျငစ္ႏူးပါေစႏွင့္။
Essential Facebook
Etiquette: 10 Dos and Don'ts မွ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပပါသည္။
LU ZEIN
ေလမျဖတ္ေအာင္
ၾကိဳတင္ကာကြယ္နည္းကို မၾကာခဏ ေတာင္းဆိုလာၾကတဲ့ မိဘျပည္သူမ်ားအတြက္ ေလ့လာမိသမွ် သဘာ၀ေဆးနည္းမ်ားကို ျပန္လည္မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။
ေရွာက္ရြက္ဟာ
ေလမျဖတ္ေအာင္ ကာကြယ္ေပးႏုိင္တဲ့ ေဆးဆိုတာ အခ်ိဳ့ကသိထားပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္
ေရွာက္ရြက္ကို မၾကာခဏ မီွ၀ဲသံုးစြဲေပးရင္ ေလျဖတ္ျခင္းမွ ကာကြယ္ေပးပါတယ္။
၁။ ေရွာက္ရြက္
(၇(ရြက္ခန့္ကို ေရစင္ေအာင္ေဆးျပီး မတ္ခြက္ထဲကိုထည့္၊ ေရက်က္ေအး (သို့မဟုတ္)
ေရခပ္ေႏြးေႏြးကိုေလာင္းထည့္၊ အဖံုးအုပ္ထားျပီး ေအးသြားလွ်င္ ေသာက္ေပးႏိုင္ပါတယ္။
တစ္ခါစိမ္ထားလွ်င္ ၂ ရက္၊ ၃ ရက္ထိ ေရထပ္ထည့္ျပီး အခါးဓါတ္မကုန္မခ်င္း
ေသာက္ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ( အရမ္းခါးေနလွ်င္ ပ်ားရည္ သို့မဟုတ္ သၾကားတို့ကို အနည္းငယ္
ခပ္ျပီး ေသာက္ႏိုင္ပါတယ္)
၂။ ေရွာက္ရြက္ကို
ပါးပါးလွီးျပီး ဟင္းရည္ထဲ ထည့္ေသာက္ႏိုင္ပါတယ္။
၃။
အသုပ္မ်ိဳးစံုတို့ကိုလည္း ထည့္ျပီး စားႏိုင္ပါတယ္။
၄။ ေရွာက္ရြက္ကို
အစိမ္းစားလွ်င္ ပိုမိုထိေရာက္သည့္အတြက္ ေရစိမ္ေသာက္တဲ့နည္းနဲ့ ပါးပါးလွီးျပီး
အစားအစားထဲ ထည့္စားျခင္းသည္ ပို၍ေကာင္းမြန္းပါသည္။
ေလမျဖတ္ေအာင္
ၾကိဳတင္ကာကြယ္နည္းနဲ့ ပတ္သက္တဲ့ ပါရမီမဂၢဇင္း ေဆးျမီးတိုက႑မွ သဘာ၀ေဆးနည္းေလးကို
ျပန္လည္ မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါသည္။
လက္ေတြ
့ေပ်ာက္ကင္းသြားသည့္ ေဆးနည္းေလးမို့ ယံုၾကည္စိတ္ခ်စြာ သံုးစြဲႏိုင္ပါသည္။
ေလျဖတ္ျခင္း ကင္းေ၀းႏိုင္ၾကပါေစ။
ေဆးနည္းမွာ---
၁။ ေရွာက္ရြက္ (၁၁)ရြက္
၂။ သၾကား (၁၁)က်ပ္သား
၄င္းႏွစ္မ်ိဳးကို
သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္စြာ ေဆးေၾကာထားေသာပုလင္းတစ္လံုး အတြင္းသို႔ ထည့္၍
၄င္းေဆးမ်ားႏွင့္အတူ ေရအျပည့္ထည့္ျပီး (၁၀) ညတိတိ ထားျပီးေသာအခါ ၄င္းေဆးကို (၁၁)
ရက္တိတိ ေသာက္သံုးေပးျခင္းျဖင့္ ေလျဖတ္ျခင္းေရာဂါမ်ား အမွန္တကယ္
ကင္းေဝးႏိုင္ပါသည္။
ေစာႏြဲ ့ေနဆိုင္ (ပူတာအို)
ကိုးကား။ ။ ခ်ိဳမ်ိဳးညြန္႔ (စကု) မဂၤလာသတင္းစဥ္
Credit to
က်န္းမာေရးသတင္းမ်ား
www.facebook.com/markwilliams.com.mm
"အေမရိကန္ေခၽြးမ"ဆိုတဲ့စာအုပ္
ဘယ္မွာဝယ္လို႔ရႏိုင္မလဲလို႔ ကၽြန္မကို လာလာေမးတာ ၄, ၅ေယာက္ေလာက္ ႐ွိၿပီထင္တယ္။
ဒီမွာတစ္ခါတည္းပဲ ေပါင္းေျဖလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီဟာက စာအုပ္မဟုတ္ပါဘူး... ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ပါ။
ပံုႏွိပ္ထုတ္ေဝထားတဲ့စာအုပ္ေတြမွာလည္း မထည့္မိဘူး ထင္ပါတယ္။
အေမရိကန္ေခၽြးမဆိုတဲ့အတိုင္း
စာထဲမွာပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာတခ်ဳိ႕က ျမန္မာ့အစဥ္အလာနဲ႔ မကိုက္ညီပါဘူး။ ဘေလာ့မွာ
ကၽြန္မတင္တုန္းကလည္း လူအမ်ား ေဝဖန္ေဆြးေႏြးေျပာဆိုခဲ့ၾကပါတယ္။ အေမရိကန္ေခၽြးမဆိုတိုင္း
အေမရိကန္မိခင္တိုင္းက အဲဒီလိုဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ပါလိမ့္မယ္။
ျမန္မာလူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္းမွာေတာင္ မိသားစုတစ္စု၊ အိမ္ေထာင္တစ္ခုမွာ သားသမီးေတြကို
သြန္သင္ဆံုးမပံုေတြ ကဲြျပားၾကပါတယ္။ ဒီစာကေတာ့
မူရင္းစာေရးဆရာရဲ႕ကိုယ္ေတြ႔ပဲလားဆိုတာေတာ့ ကၽြန္မလည္း မသိရပါဘူး။
စာထဲမွာပါတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြထဲက ေကာင္းတာကိုပဲယူၿပီး မေကာင္းတာကို ပယ္ပါလို႔ပဲ
ေျပာခ်င္ပါတယ္။
စကားမစပ္
ဒီေန႔ရထားစီးေတာ့ ဘူတာက ကၽြန္မအထြက္မွာ လမ္းေလွ်ာက္တတ္စ အျဖဴကေလးတစ္ေယာက္
(ၾကည့္ရတာ၂ႏွစ္ေတာင္ မျပည့္ေလာက္ေသးဘူးထင္တယ္) ေလွကားေပၚကေန
သူကိုယ္တိုင္တစ္ေယာက္တည္းဆင္းလာတာကို သြားေတြ႔မိတယ္။ သူ႔အေမနဲ႔ သူ႔အစ္ကိုက
အရင္ဆင္းႏွင့္ၿပီ။ အေမလုပ္တဲ့သူက သူ႔သားကိုယံုၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ လက္လည္းဆဲြမေပးသလို
လွည့္ေတာင္မၾကည့္ပါဘူး။ ကၽြန္မက ေဘးကေနျဖတ္သြားရင္း ကေလးကိုေကာက္ခ်ီၿပီး
ေလွကားေပၚက ခ်ေပးခ်င္လိုက္တာ... ။ သူတို႔ကေတာ့ ကိုယ့္ကေလးကို
လမ္းေလွ်ာက္တတ္စကတည္းက ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးတတ္ဖို႔ သင္ေပးေနခဲ့ၿပီ။ ေအာက္ကစာကို
ဆက္ဖတ္ၾကည့္လိုက္ပါဦး.. း)
အေမရိကန္ေခၽြးမ
____________
အေမရိကားမွာ
ေက်ာင္းသြားတက္ခဲ့တဲ့သား ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ စူစန္လို႔ေခၚတဲ့
အဂၤလိပ္ေခၽြးမတစ္ေယာက္ ရွာေပးခဲ့တယ္။ ဒီကေန႔မွာ ေျမးေလးေထာ္ဘီေတာင္
(၃)ႏွစ္ရွိခဲ့ပါၿပီ။ ဒီႏွစ္ေႏြရာသီမွာ သားက ကၽြန္မကို အေမရိကားအလည္လာဖို႔
ေခၚခဲ့တယ္။ အေမရိကားမွာေနခဲ့တဲ့ (၃)လအတြင္း ေခၽြးမစူစန္ရဲ႕ သားသမီးကို
ဆံုးမသြန္သင္နည္းေတြက ကၽြန္မကို အေတြးအျမင္ ပိုက်ယ္ေစခဲ့ပါတယ္။
(၁) မစားရင္ အဆာခံပါ
မနက္တိုင္း ေထာ္ဘီအိပ္ရာထလာတာနဲ႔
စူစန္က မနက္စာကို စားပဲြေပၚတင္ေပးခဲ့ၿပီး သူ႔အလုပ္ကို သူဆက္လုပ္ေနခဲ့တယ္။
ေထာ္ဘီဟာ ကိုယ္တိုင္
ကုလားထိုင္ေပၚတက္၊ ကိုယ္တုိင္ႏြားႏို႔ေသာက္၊ ကိုယ္တိုင္ေပါင္မုန္႔ေတြ စားေနခဲ့တယ္။
စားၿပီးတဲ့ေနာက္ ကိုယ့္အခန္းထဲဝင္ၿပီး အဝတ္ဘီရိုထဲကေန အဝတ္အစား၊ ဖိနပ္ေတြကို
ကိုယ္တိုင္ဝတ္ဆင္ခဲ့တယ္။
(၃)ႏွစ္ပဲရွိတဲ့
ေထာ္ဘီေလးဟာ ေျခအိတ္ရဲ႕အေရွ႕အေနာက္၊ ဘယ္ဖိနပ္၊ ညာဖိနပ္ကို ခဲြတတ္ေသးသူ မဟုတ္ပါဘူး။
တစ္ခါက ေထာ္ဘီဟာ ေဘာင္းဘီကို ေရွ႕နဲ႔ေနာက္ ေျပာင္းျပန္ဝတ္ထားခဲ့တယ္။ ဒါကို ကၽြန္မက
လဲေပးဖို႔ျပင္ေတာ့ စူစန္က ကၽြန္မကိုတားတယ္။ တကယ္လို႔ ဝတ္ရတာ သက္ေတာင့္သက္သာ
မရွိဘူးဆိုရင္ သူ႔ဘာသာသူ ခၽြတ္ၿပီးျပန္လဲလိုက္မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ တကယ္လို႔ သူေနရ
သက္ေတာင့္သက္သာရွိတယ္ဆိုရင္
ဒီအတိုင္းထားလိုက္ပါလို႔ စူစန္ကေျပာပါတယ္။
အဲဒီေန႔က ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္
ေဘာင္းဘီေရွ႕ေနာက္ ေျပာင္းျပန္ဝတ္ၿပီး ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနခဲ့တယ္။ ဒါကိုစူစန္က
ဘာမွမျမင္ခဲ့သလို ဘာသိဘာသာ ေနခဲ့ပါတယ္။
တစ္ခါက ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္
ေဘးအိမ္က ကေလးေတြနဲ႔ေဆာ့ကစားေနခဲ့တယ္။ တေအာင့္ၾကာေတာ့ ေမာေမာပန္းပန္းနဲ႔ အိမ္ကို
အေျပးျပန္လာၿပီး "ေမေမ...ေမေမ.. လူစီကေျပာတယ္။ သားေဘာင္းဘီ
ေရွ႕ေနာက္ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနတယ္တဲ့။ တကယ္လားဟင္!" လူစီဆိုတာ ေဘးအိမ္က
အသက္(၅)ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္မေလးပါ။
သားအေမးကို စူစန္ကရယ္ၿပီး
"ဟုတ္တာေပါ့သား... သားျပန္လဲမယ္မဟုတ္လား!" လုိ႔ေျပာေတာ့
ေထာ္ဘီေခါင္းညိတ္ျပတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ၿပီး ေသခ်ာၾကည့္တယ္။ ျပန္ဝတ္တယ္။
အဲဒီေနာက္ပိုင္း ေထာ္ဘီ ဘယ္ေတာ့မွ ေဘာင္းဘီကိုေျပာင္းျပန္ မဝတ္ခဲ့မိေတာ့ဘူး။
ဒီအျဖစ္ကိုၾကည့္ၿပီး
တ႐ုတ္ျပည္ကေျမးမေလးကို ကၽြန္မသတိရလိုက္မိတယ္။ ေျမးမေလးဟာ အသက္(၅)ႏွစ္(၆)ႏွစ္ထိ
ဇြန္းမကိုင္တတ္ခဲ့ေသးဘူး။ ဖိနပ္ႀကိဳး မခ်ည္တတ္ခဲ့ဘူး။ ဒီကေန႔မွာ
အလယ္တန္းတက္ေနတဲ့အထိ ေက်ာင္းေဆာင္ကေန အိမ္ကိုျပန္လာတိုင္း ေလွ်ာ္စရာအဝတ္ေတြ သယ္ျပန္လာတတ္ေသးတယ္။
တစ္ေန႔ ေန႔လယ္မွာ
ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္ စိတ္ေကာက္ၿပီး ထမင္းမစားေတာ့ဘူး။
စူစူန္တစ္ခြန္းႏွစ္ခြန္းေျပာလိုက္တာကို စိတ္တိုၿပီး ထမင္းပန္းကန္ကို
ေမွာက္ပစ္လိုက္တယ္။ ပန္းကန္ထဲကအစာေတြ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ျပန္႔က်ဲသြားခဲ့တယ္။
စူစန္က
ေထာ္ဘီကိုၾကည့္ၿပီး ေသခ်ာေျပာတယ္။
"ၾကည့္ရတာ သား
တကယ္ထမင္းစားခ်င္ပံုမရဘူး။ မွတ္ထား... အခုခ်ိန္ကစၿပီး မနက္ျဖန္မနက္အထိ သားဘာမွ
မစားရဘူး။ သိလား"
ေထာ္ဘီေခါင္းညိတ္ၿပီး
ခိုင္ခိုင္မာမာနဲ႔ ျပန္ေျဖတယ္။
"ဟုတ္ကဲ့..."
သားအမိႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အျဖစ္ကို
ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မစိတ္ထဲရယ္ေနမိတယ္။
ညေနေရာက္ေတာ့ ညေနစာအတြက္
စူစန္နဲ႔ကၽြန္မ တိုင္ပင္ေနခဲ့တယ္။ ညေနစာကို တရုတ္အစားအစာျပင္ဆင္ဖို႔
စူစန္ကေျပာတယ္။ ေထာ္ဘီတရုတ္အစားအစာ သိပ္ႀကိဳက္မွန္း ကၽြန္မခ်က္ခ်င္း သတိရလိုက္တယ္။
ၾကည့္ရတာ ေန႔လယ္စာေသခ်ာမစားခဲ့တဲ့ ေထာ္ဘီကို ညေနမွာ စူစန္ပိုစားေစခ်င္ခဲ့ပံု ရတယ္။
အဲဒီေန႔ ညေနစာကို
ေထာ္ဘီအႀကိဳက္ ကၽြန္မခ်က္ျပဳတ္ခဲ့တယ္။ အီတလီေခါက္ဆဲြနဲ႔ တရုတ္စတိုင္လ္ ခ်က္ခဲ့တယ္။
ဒါဟာ ေထာ္ဘီအႀကိဳက္ဆံုးပါ။ ကေလးဆိုေပမယ့္ ပန္းကန္ျပားတစ္ခ်ပ္အျပည့္
သူစားႏိုင္ပါတယ္။
ညေနစာ စစားေတာ့
ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္ အားရဝမ္းသာ ကုလားထိုင္ေပၚ တက္ထိုင္တယ္။ ဒါကို စူစန္က
သူ႔ရဲ႕ပန္းကန္နဲ႔ ခက္ရင္းေတြကိုသိမ္းၿပီး "ဒီေန႔ သားထမင္းမစားဘူးလို႔
ေမေမတို႔ ေျပာထားၾကတယ္မဟုတ္လား၊ သားလည္း ဝန္ခံကတိျပဳထားတယ္ေလ" လို႔ေျပာတယ္။
ေလးေလးနက္နက္ေျပာေနတဲ့
ေမေမ့မ်က္ႏွာေၾကာင့္ ေထာ္ဘီ ဝါးခနဲထငိုတယ္။ ငိုေနရင္းက "ေမေမ...
သားဆာလို႔ပါ.. သားဗိုက္ဆာလို႔ပါ" လို႔ေျပာတယ္။
"ဝန္ခံခဲ့တဲ့ကတိအတိုင္း
လိုက္နာရမယ္ေလ" စူစန္ကလည္း နည္းနည္းမွ စိတ္မေပ်ာ့ခဲ့ဘူး။
ေျမးအျဖစ္ကိုၾကည့္ၿပီး
ကၽြန္မစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ေထာ္ဘီအတြက္ အသနားခံဖို႔ျပင္ေတာ့ သားက
မ်က္ရိပ္မ်က္ေျချပတယ္။ ကၽြန္မအေမရိကားေရာက္စက သားေျပာခဲ့တဲ့စကားကို ကၽြန္မ
သတိရလိုက္မိတယ္။ အေမရိကားမွာ မိဘေတြ သားသမီးကို သြန္သင္ဆံုးမေနခ်ိန္မွာ တျခားသူေတြ
လံုးဝ ဝင္မပါရဘူးလို႔ဆိုတယ္။ လူႀကီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဝင္မပါရပါဘူးတဲ့။
အဲဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မလည္း အကူအညီမဲ့စြာ ခပ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ ေနခဲ့ေတာ့တယ္။
အဲဒီေန႔
ညစာစားၿပီးခ်ိန္ထိ သနားစရာ ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္ ကစားစရာကားေလးထဲမွာ ထိုင္ၿပီး လူႀကီးေတြ
အားရပါးရစားတာကို ပါးစပ္အဟသားနဲ႔ ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္မကို တရုတ္အစားအစာ
ခ်က္ခိုင္းခဲ့တဲ့ စူစန္ရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ကို ကၽြန္မနားလည္လိုက္ပါတယ္။
ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ
ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္ စိတ္တိုၿပီး ထမင္းပန္းကန္လႊင့္ပစ္ဖို႔ႀကံတိုင္း ေဖေဖေမေမ
ဘြားဘြားတို႔စားတာကို ဗိုက္အေဟာင္းသားနဲ႔ ထိုင္ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့အျဖစ္ကို
သူသတိရမိလိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္မယံုၾကည္မိတယ္။ ဆာတဲ့အရသာဟာ ခံရခက္ေၾကာင္းနဲ႔
သူႀကိဳက္တဲ့အစားအစာေတြ မစားရတာဟာ ပိုခံရခက္ေၾကာင္း ေထာ္ဘီနားလည္သြားပါလိမ့္မယ္။
မအိပ္ခင္ ေထာ္ဘီကို
ကၽြန္မနဲ႔စူစန္တို႔ ဂြတ္ႏႈိက္သြားႏႈတ္ဆက္ခဲ့ၾကတယ္။
အဲဒီမွာ ေထာ္ဘီက
သတိေလးနဲ႔ "ေမေမ... သားအရမ္းဆာေနတယ္။ သား ေခါက္ဆဲြစားလို႔ ရႏိုင္မလား"
လို႔ ေမးတယ္။ စူစန္က ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႔ ေခါင္းခါျပၿပီး
"မရဘူး သား..."
"ဒီလိုဆိုရင္
သားအိပ္ၿပီး ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္ စားလို႔ရလား"
"ရတာေပါ့..."
ႏူးႏူးညံ့ညံ့ျပန္ေျဖတဲ့ စူစန္ရဲ႕အေျဖေၾကာင့္ ေထာ္ဘီဝမ္းသာသြားခဲ့တယ္။
အစာအရပ္ခံလိုက္လို႔ ခံစားရတဲ့ေဝဒနာမ်ဳိး ေထာ္ဘီေနာက္ထပ္ ခံရဲေတာ့မယ္ မထင္ပါဘူး။
အဲဒီေနာက္ပိုင္း
ပါးစပ္ေဘးမွာ အစာေတြကပ္ၿပီး ထမင္းကို ၿမိန္ရည္ယွက္ရည္စားေနတဲ့ ေထာ္ဘီကိုၾကည့္ရင္း
ေျမးမေလးကို ကၽြန္မ သတိရမိတတ္တယ္။
ေျမးမေလး
ေထာ္ဘီအရြယ္တုန္းက ထမင္းစားတိုင္း ေခ်ာ့ေမာ့ရတယ္။ လူႀကီးေတြက
ထမင္းပန္းကန္ကိုကိုင္ၿပီး သူ႔ေနာက္လိုက္ေျပးရတယ္။ ဒါေတာင္ သူက ေစ်းဆစ္ေသးတယ္။
ဒီထမင္းစားၿပီးရင္ ကစားစရာအရုပ္တစ္ရုပ္ ဝယ္ေပးရမယ္။ ေနာက္ထပ္ထမင္းစားရင္ ေနာက္ထပ္
အရုပ္တစ္ရုပ္ဝယ္ေပးရမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
(၂) သူတစ္ပါးကို
နာေအာင္လုပ္ၿပီးရင္ ျပန္ေလ်ာ္ရတယ္
တစ္ေန႔မွာ
ေထာ္ဘီကိုေခၚၿပီး ကၽြန္မတို႔ ပန္းၿခံထဲေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး..
ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္ တျခားေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သြားၿပီး
အတူေဆာ့ကစားေနၾကတယ္။ ပလတ္စတစ္နဲ႔လုပ္ထားတဲ့ အိုးေတြ၊ ခြက္ေတြ၊ ပန္းကန္ေတြက
ျမက္ခင္းျပင္တစ္ခုလံုးမွာ ခင္းက်င္းထားတယ္။
ရုတ္တရက္ ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္
အိုးတစ္လံုးယူၿပီး ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ေခါင္းကို ေခါက္ထည့္လိုက္တယ္။ စစခ်င္းမွာ
ထင္မွတ္မထားတဲ့အျဖစ္ေၾကာင့္ ေကာင္မေလးေၾကာင္သြားတယ္။ အဲဒီေနာက္
အသံကုန္ေအာ္ငိုေတာ့တယ္။ အငယ္တစ္ေယာက္ငိုေတာ့ အႀကီးတစ္ေယာက္ကလည္း
လန္႔ၿပီးထငိုေတာ့တယ္။ ဒီေလာက္ထိ ႀကီးက်ယ္သြားမယ္မွန္း မထင္ခဲ့တဲ့ ေထာ္ဘီဟာ
ေဘးမွာရပ္ၿပီး ေကာင္မေလးေတြငိုတာကို ေၾကာင္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။
အခင္းျဖစ္ရာကို
စူစန္ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ အက်ဳိးအေၾကာင္းကို ခန္႔မွန္းမိတဲ့စူစန္ဟာ
စကားတစ္ခြန္းမွမေျပာဘဲ အိုးယူၿပီး ေထာ္ဘီေခါင္းကို အားနဲ႔ေခါက္ထည့္လိုက္တယ္။
ေထာ္ဘီ ကာကြယ္ခ်ိန္မရလိုက္ဘူး။ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚ ဖင္ထိုင္လဲက်သြားၿပီး တဝါးဝါးနဲ႔
ေအာ္ငိုေတာ့တယ္။ ဒါကုိ စူစန္က "နာလား.. ေနာက္တစ္ခါ ထပ္လုပ္ရဲေသးလား"
လို႔ ေမးတယ္။ ေထာ္ဘီ ငိုရင္း ေခါင္းခါျပတယ္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ သူလုပ္ရဲေတာ့မွာ မဟုတ္မွန္း
ကၽြန္မ ယံုၾကည္မိပါတယ္။
ေထာ္ဘီရဲ႕ဦးေလးက
ေထာ္ဘီကို အျပာႏုေရာင္စက္ဘီးေလးတစ္စီး လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီစက္ဘီးကို
ေထာ္ဘီအရမ္းႏွစ္သက္ခဲ့ၿပီး တျခားလူေတြ အထိမခံခဲ့ပါဘူး။ ေဘးအိမ္က သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့
လူစီဟာ စက္ဘီးေလးခဏစီးရဖို႔ ေထာ္ဘီကို အႀကိမ္ႀကိမ္ေတာင္းဆိုခဲ့တယ္။ ဒါကို ေထာ္ဘီ
လက္မခံခဲ့ဘူး။
တစ္ခါမွာ
သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕နဲ႔ ေထာ္ဘီကစားေနခဲ့တယ္။ လူစီဟာ ေထာ္ဘီသတိမထားမိခ်ိန္မွာ
စက္ဘီးေလးကို တိတ္တိတ္စီးထြက္သြားေတာ့တယ္။ ဒါကို ေထာ္ဘီေတြ႔ေတာ့ ေဒါသတႀကီးနဲ႔
စူစန္ဆီအေျပးလာၿပီး တိုင္ပါေတာ့တယ္။
ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း
ကေလးမိဘေတြနဲ႔ စကားေျပာေနခဲ့တဲ့စူစန္က ေထာ္ဘီကိုၿပံဳးျပၿပီး "သားတို႔ကိစၥ
သားတို႔ရွင္းေနာ္။ ေမေမနဲ႔ မဆိုင္ဘူး" လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္
ေခါင္းငိုက္စိုက္နဲ႔ စူစန္ေဘးကေန ထြက္သြားခဲ့တယ္။
တေအာင့္အၾကာမွာ
လူစီစက္ဘီးေလးစီးၿပီး ျပန္လာတယ္။ လူစီကိုေတြ႔တာနဲ႔ ေထာ္ဘီဟာ လူစီကိုေျပးတြန္းပစ္ၿပီး
စက္ဘီးကိုျပန္လုလိုက္တယ္။ ေျမေပၚထိုင္ၿပီး လူစီေအာ္ငိုေတာ့တယ္။ ဒါကိုေတြ႔ေတာ့
စူစန္က လူစီကိုအေျပးေပြ႔ၿပီး ေခ်ာ့ေမာ့လိုက္တယ္။ သိပ္မၾကာပါဘူး... လူစီတစ္ေယာက္
တျခားကေလးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ကစားေနေတာ့တယ္။
ေထာ္ဘီဟာ
စက္ဘီးစီးရင္းစီးရင္း ပ်င္းလာပံုရတယ္။ တျခားကေလးေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး
ကစားေနတာေတြ႔ေတာ့ သူလည္း ပါခ်င္လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုနားက လူစီကိုတြန္းထားတဲ့စိတ္က
မေနသာခဲ့ျပန္ဘူး။ စူစန္ဆီလာၿပီး စူပုပ္ပုပ္ေလးနဲ႔ "ေမေမ...သားလည္း
လူစီတို႔နဲ႔ ကစားခ်င္တယ္" လို႔ဆိုတယ္။
"ကစားခ်င္ရင္
သူတို႔ကို သြားရွာေလ..."
"ေမေမပါ
လိုက္ခဲ့ေပးပါ..." ေထာ္ဘီက ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္နဲ႔ဆိုတယ္။
"မရဘူး... ခုနားက
လူစီကိုငိုေအာင္ သားလုပ္ခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ သူတို႔နဲ႔ သားကစားခ်င္ျပန္တယ္။ ဒါကို
သားကိုယ္တိုင္ သြားေျဖရွင္းမွရမယ္"
ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္
စက္ဘီးေလးစီးၿပီး လူစီတို႔အနား တေျဖးေျဖးခ်ည္းကပ္သြားတယ္။ လူစီနားေရာက္ခါးနီး
စက္ဘီးကို ေနာက္ျပန္လွည့္ျပန္တယ္။ အဲဒီလို အႀကိမ္ႀကိမ္လုပ္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားမွန္း
မသိပါဘူး... ေထာ္ဘီနဲ႔လူစီ ၿပံဳးၿပံဳးရယ္ရယ္နဲ႔ ေဆာ့ကစားေနတာကို
ေတြ႔လိုက္ျပန္ပါတယ္။
(၃) သားသမီးေတြကို
သြန္သင္ဆံုးမတာ မိဘေတြရဲ႕အလုပ္
စူစန္ရဲ႕မိဘေတြက
ကယ္ရီဖိုးနီးယားမွာ ေနပါတယ္။ ကၽြန္မေရာက္လာသံၾကားေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ကားေမာင္းၿပီး
ကၽြန္မဆီ အလည္လာၾကတယ္။ အိမ္ကို ဧည့္သည္ေတြလာေတာ့ ေထာ္ဘီတစ္ေယာက္
ျမဴးတူးခုန္ေပါက္ေနေတာ့တယ္။
ေထာ္ဘီဟာ သဲထည့္တဲ့
ပံုးငယ္ေလးထဲ ေရအျပည့္ထည့္ၿပီး တစ္အိမ္လံုး ေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနခဲ့တယ္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚ
ေရမဖိတ္မိေစဖို႔ စူစန္အထပ္ထပ္ သတိေပးခဲ့ေပမယ့္ ေထာ္ဘီ ဂရုမစိုက္ခဲ့ဘူး။
ေနာက္ဆံုးေတာ့
ေရေတြဖိတ္ၿပီး ၾကမ္းျပင္စိုရဲြသြားရံုမက ေထာ္ဘီဟာ အမွားလုပ္လိုက္မိမွန္း မသိဘဲ
ေဘာင္းဘီေတြ ရဲြရဲြစိုတဲ့အထိ ေရေတြကိုေျခေထာက္နဲ႔ နင္းေဆာ့ကစားေနခဲ့တယ္။
ၾကမ္းတိုက္အဝတ္ယူၿပီး ၾကမ္းတိုက္ဖို႔
ကၽြန္မအျမန္ျပင္ေတာ့ စူစန္က ၾကမ္းတိုက္တံကို ကၽြန္မလက္ထဲကလုၿပီး ေထာ္ဘီကို
ကမ္းေပးလိုက္တယ္။
"ေထာ္ဘီ... ၾကမ္းကို
ေျခာက္ေအာင္တိုက္လိုက္။ ၿပီးေတာ့ အဝတ္စိုေတြကို ခၽြတ္ၿပီး
ကိုယ္တိုင္ေလွ်ာ္လိုက္ပါ"
စူစန္အေျပာကို
ေထာ္ဘီမနာခံဘဲ ေအာ္လိုက္ ငိုလိုက္လုပ္ေနခဲ့တယ္။ စူစန္ဟာ စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာဘဲ
ေထာ္ဘီကိုဆဲြၿပီး စတိုခန္းထဲထည့္ ေသာ့ခတ္ထားလိုက္ေတာ့တယ္။
အေၾကာက္အလန္႔ေအာ္ငိုေနတဲ့ ေထာ္ဘီအသံကိုၾကားေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ေတြ နာက်င္ခဲ့မိတယ္။
စတိုခန္းထဲကေန သူ႔ကို ေခၚထုတ္ခ်င္ခဲ့မိတယ္။ ဒါကို စူစန္မိခင္က "ဒါ
စူစန္ရဲ႕ကိစၥ" ဆိုၿပီး ကၽြန္မကိုတားခဲ့တယ္။
တေအာင့္ေနေတာ့ ေထာ္ဘီ့ဆီက
ငိုသံမၾကားရေတာ့ဘူး။ စတိုခန္းထဲကေန "ေမေမ... သားမွားၿပီ" လို႔ သူဆိုတယ္။
စတိုခန္းအျပင္ဘက္ကရပ္ၿပီး
စူစန္က "ဒီလိုဆိုရင္ ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတာ သားသိတယ္ေနာ္" လို႔ေမးတယ္။
"သိပါတယ္"လို႔
ေထာ္ဘီဆီက ေျဖသံၾကားမွ တံခါးကို စူစန္ဖြင့္လိုက္တယ္။ စတိုခန္းထဲကေန ထြက္လာတဲ့
ေထာ္ဘီ့မ်က္ႏွာေပၚမွာ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းႏွစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္တယ္။
သူ႔ထက္ႏွစ္ဆျမင့္တဲ့ ၾကမ္းတိုက္တံကို မႏိုင္မနင္းကိုင္ရင္
ေထာ္ဘီၾကမ္းတိုက္ေနခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ၿပီး ေရခ်ဳိးခန္းထဲဝင္ၿပီး
ေလွ်ာ္ဖြတ္ေနခဲ့ပါတယ္။
တအံ့တၾသျဖစ္ေနတဲ့
ကၽြန္မကိုၾကည့္ၿပီး စူစန္မိဘေတြက ရယ္ပါတယ္။ ဒီလိုအျဖစ္က ကၽြန္မရင္ထဲ နက္နက္နဲနဲ
ဝင္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အေရွ႕တိုင္းက မိသားစုအမ်ားဟာ သားသမီးေတြကို
သြန္သင္ဆံုးမခ်ိန္မွာ "ကမာၻစစ္ျဖစ္ေအာင္" ဖန္တီးေနခဲ့သလိုပါပဲ။ ကေလးကို
ဆိုဆံုးမခ်ိန္မွာ အေမဘက္က အဘိုးအဘြားက တားလိုက္၊ အေဖဘက္က အဘိုးအဘြားက
ကာကြယ္ေပးလိုက္၊ လင္မယားခ်င္း ရန္ျဖစ္လိုက္နဲ႔ ဆူညံ့ဗြက္ေလာရိုက္ေနတတ္ပါတယ္။
အဲဒီေနာက္ စူစန္မိဘေတြနဲ႔
စကားေျပာဆိုၾကရင္း ကေလးေတြကို ဆိုဆံုးမတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။
စူစန္မိဘေျပာခဲ့တဲ့ စကားတခ်ဳိ႕က ကၽြန္မရင္ထဲ နက္နက္ရႈိင္းရိႈင္း
တိုးဝင္ေစခဲ့ပါတယ္။
"ကေလးကို
မိဘေတြကပိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးကို သြန္သင္ဆံုးမတဲ့ မိဘေတြရဲ႕ သြန္သင္ဆံုးမမႈကို
ကၽြန္မတို႔ေလးစားရမယ္။ ကေလးက ငယ္တယ္ဆိုေပမယ့္ ပါးနပ္ၾကတယ္။ သူ႔ကိုသြန္သင္တဲ့
မိဘေတြ စိတ္ဝမ္းကဲြတာ၊ အျမင္မတူတာေတြ႔ရင္ သူ႔အတြက္ လြတ္ေပါက္၊
ကယ္ေပါက္ျဖစ္သြားမယ္ဆိုတာကို သူသိတယ္။ ဒါဟာ သူရဲ႕အျပဳအမူတိုးတက္ေကာင္းမြန္ဖို႔
အက်ဳိးမရွိေစတဲ့အျပင္ သြန္သင္ဆံုးမေလ ရႈပ္ေလျဖစ္ၿပီး ျပႆနာေတြ ပိုႀကီးလာတတ္တယ္။
မိသားစုအခ်င္းခ်င္း စိတ္ဝမ္းကဲြတာေတြ၊ ျငင္းခုန္တာေတြျဖစ္ၿပီး ကေလးကို
ပိုမလံုၿခံဳေစျဖစ္တတ္တယ္။ ကေလးငယ္ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈကို
ဆိုးက်ဳိးသက္ေရာက္ေစပါတယ္"
"ဒါေၾကာင့္
အဘိုးအဘြားပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိဘေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ကေလးေတြကို ဆိုဆံုးမရာမွာ
စိတ္ဝမ္းကဲြတာတို႔၊ မိဘခ်င္း သြန္သင္ဆံုးမပံု ကဲြျပားတာတို႔ဟာ ကေလးေရွ႕မွာ
မျငင္းခုန္သင့္ဘူး။ မျဖစ္သင့္ဘူး"
စူစန္ရဲ႕မိဘေတြ အိမ္မွာတစ္ပတ္ၾကာေနၿပီး
ကယ္ရီဖိုးနီးယားကို ျပန္ဖို႔ျပင္ဆင္ခဲ့တယ္။ မျပန္ခင္ႏွစ္ရက္မွာ စူစန္အေဖ့က
စူစန္ကို ေလးေလးနက္နက္နဲ႔ "သမီး.. ေထာ္ဘီက ကစားစရာေျမေကာ္စက္ေလး လိုခ်င္သတဲ့။
ေဖေဖ ဝယ္ေပးလို႔ရမလား" လို႔ေမးတယ္။
ဒါကို စူစန္က စဥ္းစားၿပီး
"ေဖေဖတို႔ ဒီတစ္ေခါက္လာတာ သူ႔ကို ႏွင္းစီးဖိနပ္တစ္ရံ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္
မဟုတ္လား၊ ခရစၥမတ္ေရာက္ခါနီးမွပဲ ေျမေကာ္စက္ေလး ဝယ္ၿပီး
လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ေပါ့" လို႔ဆိုတယ္။
အဲဒီေနာက္ ေထာ္ဘီကို
သူ႔အဘိုးဘာေျပာလိုက္သလဲ ကၽြန္မ မသိပါဘူး။ ေထာ္ဘီကို ကၽြန္မ
ေမာလ္(mall)ေခၚသြားတိုင္း ေထာ္ဘီဟာ ေျမေကာ္စက္ရုပ္ေလးကို လက္ညွဳိးထိုးၿပီး
"ဘိုးဘိုးကေျပာတယ္။ ခရစၥမတ္ေရာက္ရင္ သားကို ေျမေကာ္စက္ေလး
လက္ေဆာင္ေပးမယ္တဲ့"လို႔ ဝမ္းသာအားရ ေျပာတတ္ပါတယ္။
စူစန္ဟာ ေထာ္ဘီ့အေပၚမွာ
စည္းကမ္းတင္းက်ပ္တယ္ဆိုေပမယ့္ ေထာ္ဘီဟာ သူ႔ေမေမကို အရမ္းခ်စ္ခဲ့တယ္။
အျပင္ထြက္ကစားတိုင္း ပန္းပြင့္ေလးေတြ ဒါမွမဟုတ္ လွတယ္လို႔သူထင္တဲ့
သစ္ရြက္ေလးေတြကို ခူးၿပီး တေလးတစားနဲ႔ စူစန္ကို သူလက္ေဆာင္ေပးတတ္တယ္။
တျခားလူေတြဆီက လက္ေဆာင္ရရင္လည္း စူစန္ကို သူနဲ႔အတူ ေဖာက္ၾကည့္ဖို႔ေခၚတတ္တယ္။
စားလို႔ေကာင္းတဲ့အရာကို စူစန္အတြက္ သူတစ္ဝက္ခ်န္ထားတတ္တယ္။
အေရွ႕တိုင္းက
သားသမီးတခ်ဳိ႕ မိဘအေပၚ ေအးစက္၊ လ်စ္လ်ဴရွဴတတ္တာကို ၾကည့္ၿပီး အေမရိကားက
အဂၤလိပ္ေခၽြးမကို ကၽြန္မ မခ်ီးက်ဴးဘဲ မေနႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ကေလးေတြကို
သြန္သင္ဆံုးမရာမွာ၊ ေျဖရွင္းရမွာ အေမရိကားမိခင္ေတြဆီကေန ကၽြန္မတို႔ သင္ယူေလ့လာဖို႔
အမ်ားႀကီးရွိေသးေၾကာင္း ကၽြန္မေကာက္ခ်က္ခ်မိပါတယ္။
http://space.atmovies.com.tw/space/space.cfm?action=data&type=clist&CID=GB&sid=324832&mid=0&page=12
ႏိုင္းႏိုင္းစေန
(Saturday, January 08, 2011)
