Thursday, 16 October 2014

"ဘဝ"

ဘဝဆိုတာ ေလွနဲ႔တူတယ္
တခ်ိဳ႔ က စက္ ေလွ ပဲ႔ကိုင္ ထားရုံဘဲ
တခ်ိဳ႔က ရြက္ ေလွ ရြက္လြင့္ သြားရုံဘဲ
တခ်ိဳ႔က တက္ ေလွ အားစိုက္ ေလွာ္မွ ေရြ႔တယ္
ဘယ္ ေလွ အမ်ိဳးအစားဘဲ ျဖစ္ျဖစ္
ေပါက္ ေန တဲ႔ေလွက ခရီးမ ေရာက္ သလို
နစ္ျမဳပ္ လြယ္ တယ္
ဒီလိုပါဘဲ
အားနည္းခ်က္ ေတြ မ်ားေနတဲ႔လူ ဟာလည္း
မတိုးတက္နိင္ သလို က်ရွဳံးလြယ္ တယ္
ဘဝ မွာမိမိ ကိုယ္ ကို အမွန္ တိုင္း ျမင္ ပါ #
အမွန္ အတိုင္း မိမိကိုယ္ကို ေဝဖန္ ပါ
မိမိလို အပ္ ခ်က္ ေတြကို ျပဳျပင္ ပါ #

Credit-ျမဝဏုိး စံ (ေပါင္းတည္)

တစ္သက္တာထဲက တစ္ရက္စာ

လူ႔ဘဝတစ္သက္ ရက္ေပါင္း ၃ေသာင္းတဲ့။
တကယ္လို႔ ၈၃ႏွစ္အထိအသက္႐ွင္ရင္ လူ႔ဘဝက တကယ့္ ရက္ေပါင္း ၃ေသာင္းေလာက္ပဲ႐ွိပါတယ္။
စိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထားၿပီး ေတြးၾကည့္ဖူးပါသလား...
ေန႔ရက္ေတြထဲမွာ သင္မေပ်ာ္႐ႊင္တာက ဘယ္ႏွရက္လဲ၊
သင္ေပ်ာ္႐ႊင္တာက ဘယ္ႏွရက္လဲ၊
တက္ၾကြလန္းဆန္းတဲ့ရက္က ဘယ္ႏွရက္လဲ၊
ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းျဖတ္သန္းတာက ဘယ္ႏွရက္လဲ၊
ဘယ္ႏွရက္က ေလးေလးနက္နက္႐ွိၿပီး ဘယ္ႏွရက္က ျဖစ္သလိုျဖတ္သန္းေနသလဲ၊
ကိုယ္တိုင္အတြက္အသက္႐ွင္တာက ဘယ္ႏွရက္လဲ၊
တျခားသူအတြက္ အသက္႐ွင္တာက ဘယ္ႏွရက္လဲ၊

လူ႔ဘဝ ရက္ေပါင္း ၃ေသာင္းက တိုေတာင္းၿပီး ဘယ္ေလာက္တန္ဖိုး႐ွိလိုက္သလဲ၊
လူ႔ဘဝက တန္ဖိုး႐ွိတယ္ဆိုတာကို လူတိုင္းသိၾကပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ ဘဝကိုတကယ့္တန္ဖိုးထားတဲ့လူ ဘယ္ႏွေယာက္ပဲ႐ွိႏိုင္မလဲ။
တ႐ုတ္စာေရးဆရာ Jiǎng dān က ေျပာတယ္...
"လူဟာ ေလာကႀကီးထဲ မေတာ္တဆေရာက္လာတယ္ဆိုေပမယ့္
ေသမင္းဆီကိုေတာ့ ဧကန္မလဲြသြားရပါတယ္" တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ရက္အသက္႐ွင္ရင္ ဘဝရဲ႕ျဖတ္သန္းမႈေတြကို တစ္ရက္ စိတ္ပါပါ ကၽြန္မတို႔ခံစားသင့္ပါတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကူးအိပ္မက္အတြက္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ေနခ်ိန္မွာ လမ္းနံေဘးပတ္ဝန္းက်င္က လွပတဲ့႐ႈခင္းေတြကိုလည္းခံစားဖို႔ မေမ့ပါနဲ႔။
လူ႔ဘဝရက္ေပါင္း ၃ေသာင္းေလးပါ။ ဘဝအဆံုးကိုေရာက္ခ်ိန္က်မွ ေျခလမ္းကိုရပ္တန္႔ၿပီး ဘဝကိုမခံစားခဲ့မိဘူးလို႔ ေနာင္တမရမိပါေစနဲ႔။ မ်ားျပားလွတဲ့အလုပ္၊ အိမ္မႈကိစၥေတြထဲကေန ကိုယ့္ကိုယ္ကို အခ်ိန္တစ္ခုေပးၿပီး ေတာအုပ္တန္းထဲက ေနေရာင္အေၾကြေတြေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ပါ။ တိတ္ဆိတ္တဲ့ညမွာ ေကာင္းကင္ယံကိုေငးေမာၾကည့္ပါ။ လေရာင္ရဲ႕ပက္ျဖန္းမႈကို ခံယူၾကည့္ပါ။ ကိုယ့္ေန႔နံၾကယ္ေလးကို ႐ွာေဖြၾကည့္ပါ။
ဘဝက အေရာင္စံုရနံ႔စံုပါတယ္။ အလုပ္အကိုင္၊ ပိုက္ဆံ၊ ရာထူးဂုဏ္ေတြအျပင္ ဘဝမွာ ကၽြန္မတို႔ခံစားသက္ဝင္လို႔ရတဲ့ လွပတဲ့အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား႐ွိပါေသးတယ္။ အရသာေကာင္းတဲ့ အိမ္ထမင္းဟင္း၊ ခ်မ္းေျမ့တဲ့မိသားစုဘဝ၊ တိမ္ျဖဴျဖဴ ေကာင္းကင္ျပာျပာ၊ ေရာင္စံုပန္းနဲ႔ ျမက္ခင္းစိမ္းေတြ၊ လြင္ျပင္က်ယ္ႀကီးေတြ၊ ပင္လယ္ႀကီးေတြ ႐ွိပါေသးတယ္။ အဲဒီအျပင္ ကဗ်ာ၊ ဂီတ၊ စာအုပ္၊ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြ၊ အားကစား၊ ရာသီပဲြေတာ္ေတြ႐ွိပါေသးတယ္။
လူ႔ဘဝရက္ေပါင္း ၃ေသာင္းေလးပါ။ ေနာင္ဘဝဆိုတာ ႐ွိခ်င္မွ႐ွိပါလိမ့္မယ္။ စိတ္ညစ္ ေၾကကဲြဝမ္းနည္းစရာ၊ ေဒါသ ေမာဟေတြနဲ႔ ဒီဘဝတစ္ဝက္ကို မသံုးျဖဳန္းမိပါေစနဲ႔။ လွပေအးခ်မ္းတဲ့အရာေတြနဲ႔ ဘဝကိုသက္ဝင္ခံစားၿပီး လူ႔ေလာကထဲေရာက္လာတဲ့ ဒီတစ္သက္ကို ေကာင္းေကာင္းဆက္ဆံႏိုင္ပါေစ။
Nine Nine Sanay @ ႏိုင္းႏိုင္းစေန

ေထာပတ္သီး၏ က်န္းမာေရးအက်ိဳးေက်းဇူးမ်ား

ေထာပတ္သီးဟာ အမ်ိ်ိဳးသားမ်ားအတြက္ ေယာက်္ားအားကို ျပည့္၀ေစျပီး အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ အသားအရည္ကို စိုေျပလွေစကာ ဆံေကသာကိုလည္း သန္စြမ္းနက္ေမွာင္ေစပါသည္။ ဆံပင္ေကာင္းေစရန္ စားသံုးသင့္ေသာ သစ္သီး၀လံထဲတြင္ ေထာပတ္သီးသည္ ထိပ္ဆံုးမွ ပါ၀င္ေန၏။
ေထာပတ္သီးသည္ ႏွလံုးက်န္းမာေရးကို အေထာက္အကူေပးျပီး သက္လံုေကာင္းမြန္ေစသည့္အတြက္ အားကစားသမားမ်ား အစားသင့္ဆံုး အသီးျဖစ္ပါသည္။
ေထာပတ္သီးတြင္ ပါ၀င္သည့္ ဗီတာမင္ B, ဗီတာမင္ E တို့သည္ ႏွလံုးက်န္းမာေရးကို အေထာက္အကူျပဳေပးပါသည္။
ေထာပတ္သီးတြင္ ပါ၀င္ေသာ ကိုလင္း (Cho line) ဓါတ္သည္ လူ၏ ဦးေႏွာက္ကိုလည္း မ်ားစြာအေထာက္အပံ့ေပးႏိုင္ပါသည္။
ကိုလက္စထေရာ (LDL ) နည္းပါးသည့္အတြက္ ဆိုးက်ိဳးမ်ားကို လံုး၀မျဖစ္ေစပဲ အက်ိဳးျပဳ ကိုလက္စထေရာ (HDL) ကိုသာ ေပးစြမ္းပါသည္။
ေသြးေၾကာေရာင္ရမ္းမႈဒဏ္ရာမ်ားႏွင့္ ေသြးေၾကာက်ဥ္းေရာဂါမ်ား မျဖစ္ေအာင္ ကာကြယ္ေပးႏိုင္သည့္ phenolic ျဒပ္ေပါင္းမ်ား ေထာပတ္သီးတြင္ပါဝင္ေနပါသည္။
ေထာပတ္သီးကို ေဖ်ာ္ရည္လုပ္ျပီး ေသာက္ႏိုင္သလို ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ားႏွင့္ ေရာစပ္၍ စားေသာက္လွ်င္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ားက ေပးစြမ္းသည့္ အာဟာရမ်ား အျပည့္အဝ ရရွိေစႏိုင္ပါသည္။
ဦးေနဆိုင္ (ပူတာအို) ဘာသာျပန္သည္။
Ref: Avocado for Health

ခ်ဥ္ေပါင္၏ က်န္းမာေရး လ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္

ခ်ဥ္ေပါင္ပင္ တစ္ပင္လံုးကို အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးျပဳႏိုင္ပါသည္။ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ကို ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္၊ ဟင္းခ်ိဳ ၊ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း...စသည့္ ထမင္းျမိန္ ဟင္းလ်ာမ်ားအျဖစ္ စာေလ့ရွိၾကပါသည္။ တခ်ိဳ ့အရပ္ေဒသမ်ား တြင္ အရြက္ရင့္ရင့္၊ အပြင့္ႏွင့္ အသီးတို ့ကို ေနပူပူ တြင္ အေျခာက္လွန္း ၿပီးလက္ဖက္ရည္ၾကမ္း လုပ္ေသာက္ၾကပါသည္။
အသားထူသည့္ အနီေရာင္ခ်ဥ္ေပါင္ဖူးတို ့ကို လည္း ေၾကာ္၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ခ်ဥ္ရည္ဟင္းအျဖစ္လဲခ်က္စားႏိုင္ပါသည္။ ထို ့ျပင္ ခ်ဥ္ေပါင္ဖူးႏွင့္ ခ်ဥ္ေပါင္ပြင့္တို ့ကိုိ ထန္းလ်က္(သို ့မဟုတ္)သၾကား ျဖင့္ယိုထိုး၍ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ Jam၊ သၾကားရည္အႏွစ္၊ ရွာလကာရည္ စားသံုးႏိုင္ပါသည္။
ခ်ဥ္ေပါင္ဖူးယို သည္ အနံ ့အရသာပိုစူးသျဖင့္၊ ၄င္းကို ဇီးယိုထက္ပို၍ လူၾကိဳက္မ်ားၾကပါသည္။ ဒါ့အျပင္ အသီးရင့္ရင့္ကို သၾကား၊ဆားအနဲငယ္တို ့ျဖင့္ေရာၾကိဳျပီး၊ ဆူလာပါက အေအးခံ၍ ေဖ်ာ္ရည္အျဖစ္ေသာက္ႏိုင္ပါသည္။
၁။ အူသိမ္၊ အူမတို ့ကို ေကာင္းက်ိဳးျပဳပါသည္။
၂။ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ထဲတြင္ hydroxy ႏွင့္ amino အက္ဆစ္မ်ားၾကြယ္၀စြာပါရွိေသာေၾကာင့္ ဆီးအား ေကာင္းေစပါသည္။ ဆီးရႊင္၍ ၀မ္းကိုလဲ သက္ေစပါသည္။
၃။Vitamin C ႏွင့္ သတၱဳဓာတ္တို ့အေျမာက္အမ်ားပါရွိေသာေၾကာင့္ ကုိယ္ခံစြမ္းအားေကာင္းမြန္ျခင္း၊ ဆဲလ္မ်ားေသဆံုးျခင္းမွ ကာကြယ္ေပးျခင္း၊ သြားဖံုးႏွင့္ သြားတို ့ကိုက်န္းမာေစျခင္း၊ free radicals အႏၱရာယ္မွ ကာကြယ္ေပးျခင္း၊ အရြယ္ကိုႏုပ်ိဳေစ ျခင္း၊ ကင္ဆာေရာဂါမ်ား ျဖစ္ႏိုင္ေခ်အလားအလာနည္းပါးေစႏိုင္ျခင္း၊ အဆုတ္ကိုက်န္းမာေစျခင္း၊ အေအးပတ္ျခင္း၊ ရာသီေပၚႏွာေစးေခ်ာင္းဆိုး ကူးစက္ေရာဂါမ်ားႏွင့္ ႏွာရည္ယိုႏွာပိတ္ျခင္းတို ့မွလဲ ကာကြယ္ေပးျခင္း...စသည္ျဖင့္ ေကာင္းက်ိဳးျပဳပါသည္။
၄။ Calcium ဓာတ္ အေျမာက္အမ်ား ပါရွိေသာေၾကာင့္ အရိုးကိုသန္မာေစျခင္း၊ အာရံုေၾကာအဖြဲ ့အစည္းမ်ားႏွင္ ့ၾကြက္သားမ်ား ဖြဲ ့စည္းမႈကို တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေစျခင္း၊ ေသြးက်ဲျခင္းမွကာကြယ္ေပးျခင္း၊ ေျခလက္မ်ားတဆစ္ဆစ္နာက်င္ျခင္း ႏွင့္ ထံုထိုင္း ေလးလံျခင္းတို ့ကိုသက္သာေပ်ာက္ကင္းေစျခင္း၊ ကေလးငယ္မ်ား ဖြံ ့ျဖိဳးမႈေႏွးေကြးျခင္းမွ ကာကြယ္ေပးျခင္း.. စသည္ျဖင့္ ေကာင္းက်ိဳးျပဳပါသည္။
၅။ခ်ဥ္ေပါင္ပန္းပြင့္သည္ ႏွလံုးေရာဂါကို ကာကြယ္ေပးႏိုင္ပါသည္။
၆။ခ်ဥ္ေပါင္ဖူး၏ အေစ့မွလဲ အဆီထုတ္ယူႏိုင္ပါသည္။ ထိုအဆီျဖင့္ အေရျပားေပၚရွိအနာအမ်ိဳးမ်ိဳးတို ့ကို လိမ္းေပးျခင္းျဖင့္ ေရာင္ကိုင္းျခင္းကိုသက္သာေစျပီး၊ အနာမ်ားလဲ က်က္ေစပါသည္။
၇။ ေျခလည္ပင္းျပတ္ရွနာမ်ား၊ ဖက္ခြက္နာႏွင့္ ျပန္တည္နာမ်ားအတြက္ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ကို မီးျမွိဳက္၍ အံုေပးျခင္းျဖင့္ သက္သာေပ်ာက္ကင္းႏိုင္ပါသည္။
၈။ခ်ဥ္ေပါင္ဖူးေဖ်ာ္ရည္ကိုေသာက္သံုးျခင္းျဖင့္ ေခ်ာင္းဆိုးေရာဂါကိုသက္သာေပ်ာက္ကင္းေစပါသည္။ လူကိုလန္းဆန္းေစႏိုင္ ပါသည္။
၉။ ခ်ဥ္ေပါင္အေစ့ျပဳတ္ရည္ကို ေသာက္သံုးျခင္းျဖင့္ အစာနင္ျခင္းႏွင့္အစာမေက်ျခင္းတို ့ကို သက္သာေပ်ာက္ကင္းေစ ႏိုင္ပါသည္။
၁၀။ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ကို လက္ဘက္ရည္ၾကမ္းေသာက္သံုးျခင္းအားျဖင့္ ကိုလက္စထေရာကိုက်ေစျခင္း၊ ကုိယ္အေလးခ်ိန္က်ေစျပီး ေသြးလည္ပတ္ႏႈန္းကိုလဲ ေကာင္းမြန္ေစပါသည္။ ကင္ဆာေရာဂါအမ်ိဳးမ်ိဳးတို ့ကိုလဲ ဟန္ ့ တားကာကြယ္ေပးႏိုင္ပါသည္။
၁၁။ဒူးရင္းသီးစားၿပီးပါက၊ ခ်ဥ္ေပါင္သီးေဖ်ာ္ရည္ကိုေသာက္ေပးျခင္းျဖင့္ အပူကန္ျခင္းကို ကာကြယ္ႏိုင္ပါသည္။
သတိျပဳရန္။
• ေသြးတိုးေရာဂါရွိသူမ်ား အလြန္အကြ်ံမစားသင့္ပါ။ ေသြးေပါင္ခ်ိန္တက္နိုင္ပါသည္။ • ေခ်ာင္းဆိုးရင္ၾကပ္ ေ၀ဒနာသည္မ်ား ႏွင့္လည္းမသင့္ ေတာ္ပါ။
ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးအလြန္နဲပါးျပီး၊ ေစ်းႏႈန္းလဲမၾကီးေသာ မိမိတို ့လက္တကမ္းမွ် ၁၂-လ ရာသီပတ္လံုး အလြယ္ကတူရရွိႏိုင္ေသာ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ တို ့ကို အစာလဲေဆး၊ေဆးလဲအစာ အျဖစ္ စားေသာက္ေပးၾကပါရန္ တိုက္တြန္းလိုက္ရပါသည္။
ဘာသာျပန္သူ ေပါက္ေပါက္
မွီျငမ္း encyclopedia (health benefits of Roselle)

Saturday, 11 October 2014

ကထိန္သကၤန္း လွဴဒါန္းရက်ိဳး ငါးမ်ိဳး



“ ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ဘုရားရွင္ရဲ႕၀ိနည္း(၅)ခုကို အခ်ိန္တစ္ခုထိ ေလ်ာ့ပါးေစတဲ့ ကထိန္အလွဴ”


ကထိန္သကၤန္းတည္းဟူေသာ လွဴဖြယ္၀တၳဳဟာ ဘယ္လိုထူးျခားခ်က္နဲ႔ ျပည့္စံုသလဲဆိုရင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ပညတ္ထားတဲ့ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ အာဏာစက္ျဖစ္တဲ့ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္တခ်ဳိ႕ကို အခ်ိန္ကာလ အကန္႔အသန္႔တစ္ခုအတြင္း ေခတၱခဏ ပယ္ႏုတ္ေပးနိဳင္တဲ့ အစြမ္းသတၱိနဲ႕ ျပည့္စံုပါတယ္။ မိမိတို႔ လွဴလိုက္တဲ့ ကထိန္သကၤန္းဟာ ကထိန္အာနိသင္ရတဲ့ သံဃာေတာ္မ်ားကို ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ ငါးခုကေန အခ်ိန္ကာလ အကန္႔အသတ္အတြင္း ေခတၱခဏ သက္သာခြင့္ရေအာင္ဖန္းတီးေပးနိဳင္ပါတယ္။
★ ေလာကမွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ အာဏာစက္ျဖစ္တဲ့ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ေတြကို ဘယ္လူ ဘယ္နတ္ ဘယ္ျဗဟၼာ ဘယ္သတၱ၀ါမွပယ္လည္း မပယ္နိဳင္ပါဘူး။ ျဖည့္လည္းမျဖည့္နိဳင္ပါဘူး။ ျပဳလည္း မျပင္နိဳင္ပါဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ အာဏာစက္ကို ဘယ္သူမွ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ ပယ္ႏုတ္ျဖည့္စြက္ျခင္း ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲျခင္း လုပ္လို႔မရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကထိန္အလွဴရွင္မ်ား လွဴဒါန္းလိုက္တဲ့ ကထိန္းသဃၤန္းကေတာ့ လုပ္နိဳင္ပါတယ္။ သိကၡာပုဒ္ေတြအားလံုးကိုေတာ့ မလုပ္နိဳင္ပါဘူး။ သိကၡာပုဒ္ငါးခုကိုေတာ့ လုပ္နိဳင္ပါတယ္။
(မ်ားရာ လိုက္ျပီး ငါးခုလို႔ေျပာတာပါ။ သိကၡာပုဒ္အေနနဲ႕ကေတာ့ ေလးခုပါပဲ)

★ ကထိန္အလွဴရွင္မ်ားလွဴဒါန္းလိုက္တဲ့ ကထိန္သကၤန္းနဲ႔ သံဃာေတာ္မ်ားက ကထိန္ခင္းလိုက္ရျပီ ဆိုရင္ ဒီကထိန္ရဲ႕အာနိသင္ရတဲ့ သံဃာေတာ္မ်ားဟာ သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ေက်ာ္ တစ္ရက္ေန႔ကေန စျပီး တေပါင္းလျပည့္ေန႔အထိ ငါးလအတြင္းမွာ ျမတ္စြာဘုရားပညတ္ထားတဲ့ သိကၡာပုဒ္(ငါးခုကို) မလိုက္နာ မက်င့္သံုးေနလို႔ ရပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ျမတ္စြာဘုရား နဂိုကပညတ္ထားတဲ့
သိကၡာပုဒ္ (ငါး)ခုဟာ ဒီငါးလအေတာအတြင္းမွာေတာ့ ကထိန္အာနိသင္ရထားတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ အတြက္ သိကၡာပုဒ္လို႔မဆိုနိဳင္ဘူး။ ဒီ ငါးလ အတြင္းမွာ ဒီသိကၡာပုဒ္မရိွေတာ့ဘူးလို႔ သေဘာေပါက္ရင္ ပိုရွင္းသြားေတာ့မွာေပါ့။

★ ဒီသိကၡာပုဒ္ငါးခုကို ဒီငါးလအတြင္းမွာ မက်င့္ဘဲ ေနလို႔ရတယ္ဆိုေတာ့ မ်ကင့္လို႔လည္း အာပတ္သင့္မသြားဘူးလို႔ ဆိုလိုတာပါ။ က်င့္စရာမလိုဘူးဆိုရင္ မေလးမစားလုပ္ရမွာမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္တိုင္ကိုက ဒီသိကၡာပုဒ္(၅)ခု မက်င့္လည္းရတယ္။
ဒီသိကၡာပုဒ္ငါးခု မရိွေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ေျပာထားတာပါ။ တေပါင္းလျပည့္
ေက်ာ္သြားရင္ေတာ့ မူလအတိုင္း ျပန္ျပီးေတာ့ က်င့္သံုးရမွာပါ။
အဲ့ဒီလို ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ အာဏာစက္ျဖစ္တဲ့ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ေတြကို ဘယ္ေလာက္ၾကီးက်ယ္ခန္းနားတဲ့ ဒါနကုသိုလ္ကမွ မပယ္ႏုတ္နိဳင္ပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္ၾကီးက်ယ္သန္႔စင္တဲ့ သီလကုသိုလ္ကမွလည္း မပယ္ႏုတ္နိဳင္ပါဘူး။ ဘယ္ေလာက္ၾကီးက်ယ္တဲ့ ဘာ၀နာကုသိုလ္ကမွလည္း မပယ္ႏုတ္နိဳင္ပါဘူး။

★ အဆင့္အတန္းျမင့္လွတဲ့ ၀ိပႆနာကုသိုလ္ေတြ မဂ္ကုသိုလ္ေတြ ေလာကုတၱရာကုသိုလ္ေတြ ကလည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ အာဏာစက္ျဖစ္တဲ့ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ေတြကို မပယ္ႏုတ္နိဳင္ပါဘူး။ ကထိန္အလွဴရွင္မ်ား လွဴဒါန္းတဲ့ ကထိန္အလွဴ တစ္ခုတည္းကသာလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕ အာဏာစက္ျဖစ္တဲ့ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ငါးခုကို ေခတၱခဏပယ္ႏုတ္နိဳင္ပါတယ္။ အဲ့ဒါကိုက အင္မတန္ ထူးျခားမႈတစ္ခုပါပဲ။ ကထိန္အလွဴကို အထူးျခားဆံုးအလွဴလို႔ေျပာရတာ ဒီအခ်က္က အဓိကပဓာန အက်ဆံုးပါပဲ။ ဒီတစ္ခ်က္တစ္ခုနဲ႔တင္ ကထိန္အလွဴဟာ အထူးျခားဆံုး အလွဴျဖစ္ေနပါျပီ။ ဘာေတြလဲဆိုေတာ့
★ (၁)“ အနာမႏၲစာရ ” ဆိုတဲ့သိကၡာပုဒ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ျမိဳ႕ရြာထဲက အိမ္တစ္အိမ္က ဆြမ္းစားပင့္ထားတယ္ဆိုရင္ အဲ့ဒီအိမ္ကို ဆြမ္းမစားခင္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆြမ္းစားျပီးေနာက္ပိုင္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရပ္ထဲရြာထဲ အေၾကာင္းကိစၥ တစ္ခုခုနဲ႔ထြက္စရာရိွတယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းတိုက္ထဲမွာ ရိွတဲ့ မိမိရဲ႕ မ်က္ေမွာက္မွာ ထင္ရွားရိွတဲ့ သံဃာတစ္ပါးပါးကို ပန္ေျပာျပီးမွ သြားရတယ္။ “တပည့္ေတာ္ ဘယ္သြားမလို႔ပါဘုရား ဘာကိစၥနဲ႔ ဘယ္ၾကြမလို႔ပါဘုရား” စသည္ျဖင့္ ရဟန္းသံဃာတစ္ပါးပါးကို ပန္ေျပာျပီးမွ ျမိဳ႕ထဲရြာထဲကို သြားခြင့္ရိွတယ္။ ဘယ္သူ႕မွမပန္ဘဲ ငါဆရာေတာ္ပဲ သြားခ်င္ရာသြားမယ္၊ မဟုတ္တာလုပ္တာမွ မဟုတ္တာ၊ အခ်ိန္တန္ျပန္မွာပဲဥစၥာ လို႔ ဘယ္သူ႕မွ မပန္ပဲ ျမိဳ႕ထဲရြာထဲကို သြားခြင့္မရိွပါဘူး။ အာပတ္သင့္ပါတယ္။ ကထိန္အာနိသင္ရျပီဆိုရင္ေတာ့ ျမိဳ႕ရြာထဲ အေၾကာင္းကိစၥရိွလို႔ ဘယ္သူ႕မွ မပန္ဘဲ သြားလို႔ရပါတယ္။ အဲ့ဒီလို သြားလို႔လဲ အာပတ္ မသင့္ေတာ့ပါဘူး။ အျပစ္မေရာက္ပါဘူး။ သို႕ေသာ္လည္း ယဥ္ေက်းမႈစည္းကမ္းအရေတာ့ ေျပာရမွာေပါ့ ဒါမွလည္း အေၾကာင္းကိစၥရိွတဲ့အခါ ဆက္သြယ္လို႔ရတာေပါ့။ ေျပာလို႔ ဆိုလို႔ရတာေပါ့။
★ (၂)“အသမာဒါနစာရ” ဆုိတာကေတာ့ သံဃာေတာ္မ်ားဟာ တိစီ၀ရိက္အဓိ႒ာန္တင္ထားတဲ့ သကၤန္းကို တစ္ညမွ ကိုယ္နဲ႔ကင္းကြာေနခြင့္ မရိွပါဘူး။ မိမိ တိစီ၀ရိက္ အဓိ႒ာန္တင္ထားတဲ့ သကၤန္း၊
ဧကသီရယ္၊ သင္းပိုင္ရယ္၊ ႏွစ္ထပ္သကၤန္းၾကီးရယ္ ဒီသံုးထည္ကို
ေနာက္တစ္ေန႔ အာရံုတက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ရဲ႕ ႏွစ္ေတာင့္ထြာပတ္၀န္းက်င္မွာ ရိွေနရမယ္။ ခႏၶာကိုယ္မွာ ၀တ္ထားလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ မ၀တ္ရင္လည္း  ကိုယ့္ရဲ႕ ႏွစ္ေတာင္ထြာ အတြင္းမွာ ေခါက္ထားျပီးေတာ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ ရိွေနရမယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ႏွစ္ေတာင့္ထြာအတြင္းမွာ အဲ့ဒီ တိစီ၀ရိက္ အဓိ႒ာန္တင္ထားတဲ့ သကၤန္းသံုးထည္ မရိွဘူးဆိုရင္ အာပတ္သင့္သြားျပီ။

★ ဒီေနရာမွာ “တိစီစရိက္အဓိ႒ာန္” ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ေလးကို နည္းနည္းေလး အာရံုျပဳၾကည့္ရေအာင္။ တိစီ၀ရိက္ ဆိုတာကေတာ့ “တိ” ဆိုတာ သံုးခုပါပဲ။“စီ၀ရိက္” ဆိုတာ သကၤန္းေပါ့။
၀ိနည္း တိ၀ီ၀ရိက္အဓိ႒ာန္တယ္ ဆိုတာကေတာ့ ဧကသီတစ္ခုကိုလည္း
ဤသကၤန္းကို ဧကသီအျဖစ္နဲ႔ အသိအမွတ္ျပဳျပီး အသံုးျပဳပါမယ္။ ဒီလို အဓိ႒ာန္ တင္ထားရတယ္။ သင္းပိုင္းတစ္ခုကိုလည္းပဲ ဤသကၤန္းကို သင္းပိုင္အျဖစ္နဲ႔ အသိအမွတ္ျပဳျပီး အသံုးျပဳပါမယ္။ သင္းပိုင္းမွတ္မွတ္ အသံုးျပဳပါမယ္။ ႏွစ္ထပ္သကၤန္းကိုလည္း ဤႏွစ္ထပ္သကၤန္းၾကီးကို ႏွစ္ထပ္သကၤန္းၾကီးအျဖစ္နဲ႔ အသိအမွတ္ျပဳျပီး အသံုးျပဳပါမယ္။ အဲ့ဒီလို အဓိ႒ာန္ထားရတယ္။

★ အဲ့ဒီလိုအားျဖင့္ ဧကသီတစ္ထည္ သင္းပိုင္းတစ္ထည္ ႏွစ္ထပ္သကၤန္းတစ္ထည္ သကၤန္းသံုးထည္ ကို သူ႕ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ နာမည္ေတြနဲ႔ အဓိ႒ာန္ထားတာကို တိစီ၀ရိက္ အဓိ႒ာန္ တင္တယ္လို႔ ေခၚတယ္။ သံုးထည္ထက္ပိုျပီးေတာ့ အဓိ႒ာန္မထားရဘူး။ အဲ့ဒီသံုးထည္ကို ၀ိနည္းတိစီ၀ရိက္ အဓိ႒ာန္ တင္ထားတဲ့ သကၤန္းလို႔ ေခၚတယ္။ ေလာကမွာ သားမွတ္မွတ္ မယားမွတ္မွတ္ ေပါင္းပါမယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္နဲ႔ စာခ်ဳပ္မွာ လက္မွတ္ထိုး သလို ဒီသကၤန္းသံုးထည္ကို သင္းပိုင္မွတ္မွတ္ ဧကသီမွတ္မွတ္ သကၤန္းၾကီးမွတ္မွတ္ အသံုးျပဳပါမယ္လို႔ လက္မွတ္ထိုးျပီးေတာ့ မခြဲမခြာ သံုးလိုက္တဲ့ သေဘာပါပဲ။
★ အဲ့ဒီ ၀ိနည္းတိစီ၀ရိက္အဓိ႒ာန္တင္ထားတဲ့ သကၤန္းဟာ အရုဏ္တက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ႏွစ္ေထာင့္ထြာ အတြင္း ရိွေနရမယ္။ မရိွရင္ အာပတ္သင့္ပါတယ္။ တိစီ၀ရိက္က ႏွစ္မ်ဳိးရိွပါတယ္။ ခုနကေျပာတာက ၀ိနည္းတိစီ၀ရိက္ပါ။
ေနာက္တစ္ခုက ဓုတင္တိစီ၀ရိက္ပါ။ ဓုတင္ေဆာင္တဲ့ပုဂၢိဳလ္မ်ားလည္း သကၤန္းသံုးထည္ပဲ ထားရပါတယ္။ အဲ့ဒီ ဓုတင္တိစီ၀ရိက္ ေဆာင္ထားတဲ့သူကေတာ့ သကၤန္းသံုးထည္ထက္ ပိုထားခြင့္မရိွဘူး။ သကၤန္းၾကီးရယ္၊ သင္းပိုင္ရယ္၊ ဧကသီရယ္ ဒါပဲထားရတယ္။ ခုနကေျပာတဲ့ ၀ိနည္းတိစီ၀ရိက္ အဓိ႒ာန္ထားတဲ့ ရဟန္းေတာ္က သကၤန္းသံုးထည္ကိုသာ သင္းပိုင္မွတ္မွတ္၊ ဧကသီမွတ္မွတ္၊ သကၤန္းၾကီးမွတ္မွတ္ အဓိ႒ာန္တင္ထားျပီး က်န္တဲ့သကၤန္းေတြကိုေတာ့ ဆယ္စံုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အစံုတစ္ရာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္ေလာက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ ပရိကၡာရေစာဠ အဓိ႒ာန္လို႔ေခၚတဲ့ သာမန္အသံုးအေဆာင္ သကၤန္းအျဖစ္နဲ႔ပဲ အဓိ႒ာန္တင္ထားလို႔ရိွရင္ အစံုေပါင္းမ်ာစြာ သိမ္းဆည္းထားပိုင္ခြင့္ ရိွပါတယ္။ သိမ္းစည္းထားလို႔ ဘာအာပါတ္မွ မသင့္ပါဘူး။

★ ဓုတင္တိစီ၀ရိက္ေဆာင္တဲ့ ရဟန္းကေတာ့ သံုးထည္ပဲထားရပါတယ္။ သင္းပိုင္ ဧကသီ သကၤန္းၾကီး ဘာမွအပိုထားခြင့္မရိွပါဘူး။ သကၤန္းသံုးထည္ကလြဲရင္ အ၀တ္မွန္သမွ် ဘာမွမထားဘဲနဲ႔ ေနထိုင္က်င့္သံုးၾကတဲ့ နည္းပါပဲ။ သကၤန္းမ်ားမ်ားထားရင္ ကိေလသာမ်ားမ်ားျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆျပီး ကိေလသာကို ခါတြက္ဖ်က္ဆီးတဲ့ အေနနဲ႔ က်င့္သံုးၾကတာပါပဲ။ (ဓုတင္=ကိေလသာကို ခါတြက္ျခင္း၏ အေၾကာင္း)
★ ၀ိနည္းတိစီ၀ရိက္အဓိ႒ာန္တင္ထားတဲ့ သကၤန္းကိုယ့္ရဲ႕ ႏွစ္ေတာင့္ထြာတြင္းမွာ မရိွဘဲနဲ႔ အရုဏ္တက္သြားရင္ အာပတ္သင့္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုကထိန္သကၤန္းနဲ႔ ကထိန္ခင္းလိုက္ျပီဆိုရင္ေတာ့ ကထိန္အာနိသင္ရတဲ့ သံဃာေတာ္မ်ားဟာ ႏွစ္ေတာင့္ထြာ မကလို႔ ႏွစ္မိုင္ပဲေ၀းေ၀း ထားလို႔ရပါျပီ။ အရုဏ္တက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အနားမွာ မရိွလည္းပဲ ဘာပတ္မွ မသင့္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာအျပစ္မွ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ တေပါင္းလျပည့္အထိေပါ့။
★ (၃) "ဂဏေဘာဇန" ဆိုတာက လူ၀တ္ေၾကာင္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက သာသနာသံုး သံဃာေတာ္သံုး ေ၀ါဟာရနဲ႔မဟုတ္ဘဲ လူ၀တ္ေၾကာင္သံုး ေ၀ါဟာရနဲ႔သံဃာေတာ္မ်ားကို ဆြမ္းစားပင့္တယ္။ အရွင္ဘုရား တပည့္ေတာ္တို႔အိမ္ သံဃာငါးပါး မုန္႕ဟင္းခါးစားၾကြပါ၊ တပည့္ေတာ္တို႔အိမ္ကို သံဃာငါးပါး ေခါက္ဆြဲစားၾကြပါလို႔ မအပ္စပ္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းနဲ႔ ဆြမ္းစားပင့္တယ္။ အဲ့ဒီလို ဆြမ္းကို သံဃာေတာ္ေလးပါးနဲ႔ အထက္ တစ္ေပါင္းတည္း ၾကြေရာက္ျပီးေတာ့ မဘုန္းေပးေကာင္းပါဘူး။ မအပ္စပ္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းနဲ႔ ဆြမ္းစားပင့္တဲ့ ဆြမ္းမ်ဳိးကို ဘုဥ္းေပးသံုးေဆာင္ လို႔ရိွရင္ အာပတ္သင့္ပါတယ္။ အျပစ္ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ပါး၊ ႏွစ္ပါး၊ သံုးပါးအထိေတာ့ ဘုဥ္းေပးေကာင္းပါတယ္။ တစ္ပါးတည္းကို မအပ္စပ္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းနဲ႔ပင့္ရင္ေတာ့ ဘုဥ္းေပးေကာင္းပါတယ္။
★ ကထိန္အလွဴရွင္မ်ား လွဴဒါန္းလိုက္တဲ့ ကထိန္ခင္းလိုက္ျပီဆိုရင္ေတာ့ ကထိန္အာနိသင္ရတဲ့ သံဃာေတာ္မ်ားဟာ မအပ္စပ္တဲ့ အသံုးမႏႈန္း နဲ႔ ဘယ္လိုပဲေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ ဘယ္လိုပဲ ဆြမ္းစားပင့္ပင့္ တစ္ေပါင္းတည္းၾကြေရာက္ျပီးေတာ့ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးေကာင္းသြားပါျပီ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ကထိန္အာနိသင္ ရျပီဆိုရင္ေတာ့ ၀ါးေၾကာလို႔ပဲေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ ၀ိုက္ေၾကာလို႔ပဲေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ သံဃာေတာ္မ်ားဟာ မအပ္စပ္တဲ့ အသံုးအႏႈန္းနဲ႔ ပင့္တဲ့ဆြမ္းကို ဘုဥ္းေပးေကာင္းပါတယ္။
★ (၄)“ယာ၀ဒတၱစီ၀ရ” ဆိုတာကေတာ့ ရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ မိမိတို႔ကို လွဴဒါန္းထားတဲ့ သကၤန္းေတြကို ဆယ္ရက္အတြင္းမွာ အဓိ႒ာန္တင္၊ ၀ိကပၸနာ ၀ိနည္းကံတစ္ခုခု ျပဳမထားဘဲနဲ႔ ဒကာ၊ ဒကာမလာလွဴတဲ့ သကၤန္းေတြကို နိဗၺာနႆပစၥေယာ ေဟာတု ဆိုျပီး အလွဴခံျပီးေတာ့ ဗီရိုထဲမွာ
သြားထည့္ထားလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီလို ဆယ္ရက္ေက်ာ္သြားရင္ အဲ့ဒီသကၤန္းေတြကို မသံုးေကာင္း ေတာ့ဘူး။ စြန္႔ပစ္လိုက္ရေတာ့မယ္။ စြန္႕လည္းစြန္႔လိုက္ရမယ္၊ သိကၡာပုဒ္ကိုလည္း ေဒသနာၾကား ျပီးေတာ့ အာပတ္ေျဖရမယ္။ ဆယ္ရက္အတြင္းမွာ အဓိ႒ာန္တင္ျခင္း၊ ၀ိကပၸနာျပဳျခင္း ဆိုတဲ့ ၀ိနည္းကံတစ္ခုကို ျပဳထားမွသာ အဲ့ဒီသကၤန္းကို သိမ္းထားခြင့္ရိွပါတယ္။ အခု ကထိန္အာနိသင္ရတဲ့ သံဃာေတာ္မ်ားကေတာ့ ဆယ္ရက္မကလို႔ ဘယ္ႏွရက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ လေက်ာ္ျပီးပဲျဖစ္ျဖစ္ အဓိ႒ာန္ ၀ိကပၸနာမျပဳဘဲနဲ႕ ငါးလအတြင္းမွာ လြတ္လပ္စြာ သကၤန္းကို သိမ္းဆည္းထားခြင့္ ရသြားပါတယ္။

★ (၅)“ေယာ စ တတၳ စီ၀ရုပၸါဒ” ဆိုတာ ေက်ာင္းတိုက္ တစ္တိုက္အတြင္းမွာ သံဃႆ ေဒမလို႔ ဆိုျပီးေတာ့ သံဃာကို ရည္စူးျပီးေတာ့ သကၤန္းလွဴဒါန္းၾကျပီဆိုရင္ အဲ့ဒီသကၤန္းကို အဲ့ဒီ ေက်ာင္းတိုက္အတြင္းမွာ ရိွတဲ့ သံဃာေတာ္အားလံုး ခြဲေ၀ျပီးေတာ့ ယူၾကရပါတယ္။ ေက်ာင္းတိုက္ရဲ႕ ပဓာနဆရာေတာ္က ကိုယ္ဆီလာျပီးေတာ့ သံဃႆ ေဒမဆိုျပီး လွဴထားတာကို ငါ့ကိုလွဴတာ ငါပိုင္တယ္ ဆိုျပီး ဒီလို ဆံုးျဖတ္လို႔ မရပါဘူး။ ပဓာနဆရာေတာ္ တစ္ပါးတည္းကိုပဲ သံဃႆ ေဒမ ဆိုျပီး လွဴေပမယ့္ သံဃႆ ေဒမ လို႔ ႏႈတ္ျမြက္ျပီး လွဴဒါန္းထားတာ ျဖစ္လို႔ အဲ့ဒီသကၤန္းကို အဲ့ဒီ ေက်ာင္းတိုက္အတြင္းမွာရိွတဲ့ သံဃာေတာ္အားလံုးနဲ႔ ဆိုင္ပါတယ္။ ငါးပါးရိွရင္ ငါးပါးလံုးနဲ႔ ဆိုင္ပါတယ္။ ေက်ာင္းတိုက္အတြင္းမွာရိွတဲ့ သံဃာေတာ္အားလံုး ခြဲေ၀ၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။
★ အပါးေစ့ မေ၀ေလာက္ရင္ မဲခ်ျပီး ယူရမွာျဖစ္ပါတယ္။ မဲခ်ျပီးမယူခ်င္ဘူးဆိုရင္ သံဃာေတာ္မ်ားက သေဘာတူညီခ်က္နဲ႔ ႏြမ္းပါးတဲ့ သံဃာတစ္ပါးပါးကို ေပးရမယ့္တာ၀န္ရိွပါတယ္။ သံဃာေတာ္မ်ား အပိုင္းက “သံဃႆ ေဒမ” လို႔ျမြက္ဆိုျပီးေတာ့ လွဴဒါန္းထားတဲ့ သကၤန္းအေပၚ ၀ိနည္းစည္းကမ္း အတိုင္း အဲ့ဒီလို အသံုးျပဳရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဒကာ ဒကာမေတြအေနနဲ႔ ေကာက္ခ်က္တစ္ခုခ်ခဲ့ေပါ့။
သံဃာလွဴတာ အက်ဳိးပိုရိွတယ္ဆိုျပီး ေနရာတကာ ႏႈတ္က “သံဃႆ ေဒမ” လို႔မဆိုမိပါေစနဲ႔။ “နိဗၺာနပစၥေယာ ေဟာတု” ဆိုရင္ လံုေလာက္ပါတယ္။ စိတ္ထဲက သံဃာဂုဏ္ကို အာရံုျပဳျပီး သံဃာကို ရည္စူးထားေပါ့။ ဆြမ္းခံၾကြလာတဲ့ ရဟန္းေတာ္ကို “သံဃႆ ေဒမ” လို႔ဆိုျပီး ဆြမ္းတစ္ဆြမ္း ေလာင္းလိုက္ရင္ အဲ့ဒီ ဆြမ္းကို ဆယ့္ႏွစ္ေတာင္ ပတ္၀န္းက်င္က ေတြ႕သမွ် ရဟန္းေတာ္ေတြနဲ႔ ခြဲေ၀သံုးစြဲရေတာ့မယ္။ သံဃာပိုင္းဆြမ္း ျဖစ္သြားျပီကိုး။

★ အခုကထိန္အာနိသင္ရသြားျပီဆိုရင္ေတာ့ သံဃႆ ေဒမဆိုျပီးေတာ့ သကၤန္းကိုသံဃိကအျဖစ္နဲ႔ လာလွဴလို႔ရိွရင္ အဲ့ဒီသကၤန္းကို ေက်ာင္းတိုက္အတြင္းမွာရိွတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ အားလံုး ခြဲေ၀ယူစရာ မလိုပါဘူး။ ကထိန္အာနိသင္ရတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြပဲ ခြဲေ၀ယူရေတာ့မယ္။ သံဃာ ဆယ္ပါးရိွတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကထိန္ခင္းထားတယ္။ ကထိန္အာနိသင္ ရထားတယ္။ ေနာက္ရက္ပိုင္း လပိုင္း တျခား ေက်ာင္းတိုက္က ငါးပါးေလာက္ၾကြလာတယ္ ဆိုပါေတာ့ ဆယ့္ငါးပါး ျဖစ္သြားတယ္။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာ ဒကာ ဒကာမတစ္ေယာက္က သကၤန္း(၁၀)ကို “သံဃႆ ေဒမ” ဆိုျပီး လာလွဴတယ္။ ဒါဆိုရင္ (၁၅)ပါးလံုး ခြဲယူစရာ မလိုပါဘူး။ ကထိန္အာနိသင္ရတဲ့ သံဃာ(၁၀)ပါးသာ ခြဲေ၀ယူလို႔ ရပါတယ္။
ေနာက္မွ ၾကြလာတဲ့ ငါးပါးကို ခြဲေ၀မေပးလည္းရပါတယ္။ဒါကလည္း ကထိန္အလွဴရွင္မ်ား လွဴဒါန္းလိုက္တဲ့ ကထိန္သကၤန္းကေန ေပးလိုက္တဲ့ ထူးျခားမႈတစ္ခုပါပဲ။

★ တကယ္လို႔ ကထိန္ႏႈတ္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ သံဃိက သကၤန္းေတြကို ကထိန္အာနိသင္မရတဲ့ တျခားရဟန္းေတာ္ေတြလည္း ေ၀စုရနိဳင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကထိန္ႏႈတ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ကထိန္အာနိသင္ (၁၀)ပါးလံုး ဘယ္သူမွ မရေတာ့ပါဘူး။ ကထိန္အာနိသင္ေတြ ပ်က္သြားပါျပီ။ ကထိန္ႏႈတ္တယ္ဆိုတာ ကထိန္ခင္းျခင္းအမႈ ကထိန္ကံကို ရုတ္သိမ္းလိုက္တာပါပဲ။ ကထိန္ႏႈတ္ျပီးမွ ေနာက္ထပ္ကထိန္ထပ္ခင္းလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ကထိန္ကိုသာ မႏုတ္ဘူးဆိုရင္ သံဃိက သကၤန္းေတြ ကို ၀ါက်ဳိး၀ါျပတ္သူ၊ ဒုတိယ၀ါဆိုသူ၊ တျခားေက်ာင္းတိုက္က အသစ္ေရာက္လာသူေတြ မရနိဳင္ေတာ့ ပါဘူး။ ကထိန္ႏုတ္လိုက္မွ သံဃာအားလံုး ရခြင့္ရိွပါတယ္။
★ သံဃိကဆိုတဲ့ အထဲမွာ ကထိန္ခင္းထားတဲ့ ေက်ာင္းတိုက္ရဲ႕ ဥပစာအတြင္းမွာ မိမိပိုင္ပစၥည္းကို ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေပးမလွဴဘဲ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားတဲ့ ရဟန္းရဲ႕သကၤန္း (မတသႏၲကသကၤန္း) ၊သံဃာကို လွဴဒါန္းလို႔ရတဲ့ သကၤန္း၊ ကထိန္ခင္းတဲ့ ေက်ာင္းတိုက္ပိုင္ လယ္ဟာေျမသည္က ထြက္တဲ့ပစၥည္းေတြနဲ႔ လဲလွဲလို႔ရရိွလာတဲ့ သကၤန္း စတဲ့ သံဃာပိုင္သကၤန္းမွန္သမွ် အကုန္ပါ၀င္ပါတယ္။
★ ကထိန္အလွဴေၾကာင့္ ကထိန္အလွဴခံရဟန္းေတာ္ေတြမွာ သိကၡာပုဒ္ ၀န္ထုပ္ငါးခု သက္သာခြင့္ ရသြားပါတယ္။ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္း ၀န္ထုပ္ကို ေလွ်ာ့ခ်ေပးတဲ့အလွဴ ေလာကၾကီးမွာ ဒီကထိန္အလွဴ တစ္ခုပဲရိွတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကထိန္ဒါနဟာ အထူးျခားဆံုးဒါန ျဖစ္ေနပါျပီ။ လွဴဖြယ္၀တၳဴရႈ႕ေထာင့္ကေန သံုးသပ္မယ္ဆိုရင္လည္း ကထိန္အလွဴဟာ အထူးျခားဆံုးအလွဴ ျဖစ္ပါတယ္။
{အရွင္ဆႏၵာဓိက(ေရႊပါရမီေတာရ)}
(အိုဘယ့္အလွဴ တရားေတာ္မွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္)

ကမၻာႀကီးကို ေျပာင္းလဲေစခဲ့တဲ့ မေတာ္တဆ တီထြင္မႈမ်ား


မေတာ္တဆေတြ႕ရွိခ်က္ကေန တီထြင္မွဳမ်ားျဖစ္ေစျပီး လူသားအက်ိဳးျပဳေစခဲ့တာအခ်ိဳ႕ကို ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္
စတိန္းလက္စ္စတီး (Stainless Steel)
သင့္ရဲ႕ အိမ္မွာ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ၊ ဟိုတယ္ေတြမွာ အစားအေသာက္ေတြ တည္ခင္းဧည့္ခံရာမွာ သုံးတဲ့ဇြန္း၊ ခက္ရင္း၊ ဓားေတြဟာ စတိန္းလက္စ္စတီးနဲ႔ လုပ္ထားတာ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။
အဲဒီ စတိန္းလက္စ္ စတီးေတြကို မူလအစ ၂၀ ရာစုတုန္းက ဇြန္း၊ ခက္ရင္းေတြ အတြက္ ရည္ရြယ္ တီထြင္ ထုတ္လုပ္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၂၀ ရာစုထဲမွာ လက္နက္ ထုတ္လုပ္တဲ့ သူေတြကေန အဂၤလိပ္လူမ်ိဳး သတၱဳေဗဒပညာရွင္ ဟာရီဘယ္ရာရီ (Harry Brealy) ကို သံေခ်း၊ အညစ္အေၾကး မတက္တဲ့ ေသနတ္ေျပာင္း တီထြင္ဖို႔ ငွားရမ္းခဲ့ပါတယ္။

သိပ္မၾကာခင္မွာ သတၱဳေတြကို စားတတ္တဲ့ အရာ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ သံပုရာရည္လို အက္ဆစ္ေတြနဲ႔ပါ ဓာတ္မျပဳ၊ မစားတဲ့ သတၱဳဓာတ္ တမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ စတိန္းလက္စ္ စတီးကို တီထြင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
သူဟာ အစားအေသာက္ေတြ တည္ခင္း ဧည့္ခံရာမွာ သုံးတဲ့ဇြန္း၊ ခက္ရင္း၊ ဓားေတြ ထုတ္လုပ္ဖို႔ စိတ္ကူး ရခဲ့ၿပီး စတိန္းလက္စ္စတီး ဇြန္း၊ ခက္ရင္း၊ ဓားေတြကို ထုတ္လုပ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ အစား အေသာက္ထည့္တဲ့ ပစၥည္းေတြ၊ မီးဖိုေခ်ာင္ ပရိေဘာဂေတြနဲ႔၊ စားေသာက္ ကုန္လုပ္ငန္းစက္႐ုံေတြမွာ စတိန္းလက္စ္ စတီးကို အေျမာက္အမ်ား က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ သုံးစြဲေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

လုံၿခံဳစိတ္ခ်ရတဲ့မွန္ (Safety Glass)
ျပင္သစ္ ဓာတုေဗဒပညာရွင္ အက္ဒဝပ္ဘီနီဒစ္တုစ္ (Edouard Benedictus) ဟာ သူ႔စားပြဲေပၚက ဓာတ္ခြဲ ခန္းသံုး ဖန္ပုလင္းကို မေတာ္တဆ တိုက္မိသြားပါတယ္။

အဲဒီပုလင္းဟာ ေအာက္က်ၿပီး အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာ ကြဲသြားရမယ့္ အစား အက္သြားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။
အဲဒီအေျခအေနဟာ ထူးဆန္းေနတာေၾကာင့္ အေသးစိတ္ ေလ့လာၾကည့္တဲ့ အခါမွာ အဲဒီပုလင္းဟာ သိပ္မၾကာခင္ကပဲ ပလပ္စတစ္ဆဲလ္လူလို႔စ္ ႏိုက္ထရိတ္ (Plastic Cellulose Nitrate) ထည့္ထားတဲ့ အတြက္ ဖန္ပုလင္းရဲ႕ အတြင္းဘက္ကုိ အဲဒီ ဓာတုပစၥည္းသုတ္ထား သလိုျဖစ္ေနလုိ႔ အစိတ္စိတ္ အမႊာမႊာကြဲ မသြားတာကို သတိျပဳမိၿပီး လုံၿခံဳစိတ္ခ် ရတဲ့ မွန္ေတြကို တီထြင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
သူဟာ လံုၿခံဳစိတ္ခ်ရတဲ့ မွန္ကို ၁၉၀၉ မွာ လံုၿခံဳစိတ္ခ် အႏၲရာယ္ကင္းတဲ့ ကားေတြ ထုတ္လုပ္ရာမွာ ကားမွန္ အေနနဲ႔ သံုးဖို႔ မူပိုင္ခြင့္ မွတ္ပံုတင္ခဲ့ေပမယ့္၊ ကားထုတ္လုပ္သူေတြက ကုန္က်စရိတ္ ေလ်ာ့ခ်ႏိုင္ေအာင္ အဲဒီမွန္ေတြ မသံုးခဲ့ပါဘူး။

ပထမကမာၻစစ္ မွာေတာ့ စစ္ပြဲေတြမွာ သံုးဖို႔ဓာတ္ေငြ႔ကာ မ်က္ႏွာဖံုး အတြက္အဲဒီမွန္ ေတြသံုးခဲ့ပါတယ္။ ေမာ္ေတာ္ကားေတြ မွာေတာ့ ၁၉၃၀ ေလာက္ ကစၿပီး တပ္ဆင္သံုးခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္း ကားတိုင္းမွာ သံုးျဖစ္ပါတယ္။
စူပါဂလူးေကာ္ (Super Glue)
ေသနတ္အေတြ အတြက္ ခ်ိန္သီးမွန္ကို ပလပ္စတစ္နဲ႔လုပ္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းရင္း စူပါဂလူးေကာ္ကို ေတြ႔ရွိခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ကိုဒတ္ (Kodak) သုေတသန ဓာတ္ခြဲခန္းက သုေတသီ ဟာရီကူးဗား (Harry Coover) က ဆိုင္ယန္ ႏိုအခ႐ိုက္လိတ္(Cyano-acrylate) ကေန အရာ၀တၳဳ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကပ္ႏိုင္ေစတဲ့ စူပါ ဂလူးေကာ္ကို ေတြ႔ရွိခဲ့ ပါတယ္။

အဲဒီ ေကာ္ရည္ေတြဟာ အရမ္း ေစးကပ္ေနတဲ့ အတြက္ သူ ရည္ရြယ္တီထြင္တဲ့ ပလပ္စတစ္မွန္ အတြက္ အသုံး မ၀င္ဘူး၊ အဆင္ မေျပဘူး ဆိုၿပီး မသုံးဘဲ ပယ္ခဲ့ပါတယ္။ ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ ၾကာခဲ့ၿပီးမွ အဲဒါကို ျပန္သတိထားမိၿပီး ဒီေန႔ ေစ်းကြက္ တင္ေရာင္းခ်ေနတဲ့ စူပါဂလူးေကာ္ေတြ အျဖစ္ ေရာင္းခ်ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
ေရာင္စုံရႊံ႕ေစးတု (Play Doh)
ကေလးေတြ အ႐ုပ္ေတြ လုပ္ ကစားဖို႔ ေရာင္စုံရႊံ႕ေစးလို ေရာင္စုံ အတုံးေလးေတြ ေရာင္းခ်တာ သတိထားမိမွာပါ။

အလြယ္ တကူေျခာက္မသြားဘဲ ရႊံ႕ေစးလို၊ ဂ်ံဳလုံးေတြလို ေပ်ာ့တြဲ ေနၿပီး ကေလးေတြ အ႐ုပ္မ်ိဳးစုံလုပ္ကစားဖို႔ ေရာင္းခ် ထားပါတယ္။ အဲဒီ ရႊံ႕ေစးလို အတုံးေလးေတြကို မူလအစ ၂၀ ရာစုတုန္းက နံရံကပ္စကၠဴေတြ သန္႔ရွင္း ေရးလုပ္ဖို႔ ကလီယိုမက္ဗစ္ကာ (Cleo McVicker) က ရည္ရြယ္ တီထြင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီ အခ်ိန္က ေအးတဲ့ ေဒသေတြမွာ အခန္းကို အပူေပးဖို႔ မီးေသြးေတြ သုံးခဲ့တဲ့ အတြက္ အခန္းေတြရဲ႕ နံရံက စကၠဴေတြ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အဲဒီ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ဖို႔ ထြင္ထားတဲ့ ရႊံ႕ေစးတုေတြကို သူ႔သားက အ႐ုပ္လုပ္ ေဆာ့တာကို ေတြ႔ၿပီး အ႐ုပ္လုပ္ ေဆာ့ဖို႔ ရႊံ႕ေစးတု (Modeling Clay) ေတြ ေစ်းကြက္တင္ ေရာင္းခဲ့တာ အခုထိ ေရာင္းခ်ေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ပစ္တိုင္းေထာင္ စပရိန္ (Slinky)
ဒုတိယ ကမာၻစစ္ အတြင္းမွာ ေရတပ္ အင္ဂ်င္နီယာ ရစ္ခ်တ္ဂ်ိမ္းစ္ (Richard James) ကေန စစ္သေဘၤာေတြမွာ သုံးတဲ့ အထိအခိုက္ မခံတဲ့ ပစၥည္းကိရိယာေတြ အတြက္ စပရိန္ေတြကို တီထြင္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီ စပရိန္တခုကို စမ္းသပ္ရင္း မေတာ္တဆ လက္ထဲက လြတ္က်သြားပါတယ္။ အဲဒီစပရိန္ဟာ သူ႔ဖာသာသူ ျပန္မတ္သြားတာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီစပရိန္ေတြကို ကေလးေတြ ေဆာ့ဖို႔ ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဓာတုဆိုးေဆး (Synthetic dye)
၁၈၅၆ မွာ ၁၈ႏွစ္သား ဓာတုေဗဒပညာရွင္ ၀ီလီယံပါကင္ (William Perkin) ဟာ ငွက္ဖ်ားေရာဂါ ကုသဖို႔ ေဆး ထုတ္လုပ္ ႏိုင္ဖို႔ အပတ္တကုတ္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ပါတယ္။
သူ႔ရဲ႕ စမ္းသပ္ႀကိဳးပမ္း မႈတခုဟာ လုံး၀လြဲေနၿပီး၊ ဘာမွ အလုပ္ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ ဓာတ္ခြဲခန္းသုံး ဖန္ပန္းကန္ အ၀ိုင္းျပားေလးထဲမွာ လွပတဲ့ မရမ္းေစ့ေရာင္ႏု ေတာက္ေနတာ ေတြ႔ရၿပီး ဓာတုဆိုးေဆးကို တီထြင္ ႏိုင္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ငွက္ဖ်ားေရာဂါ ကုသတဲ့ေဆး တီထြင္ဖို႔ ႀကံတာ ဓာတုဆိုးေဆး ေပၚေပါက္လာခဲ့တာ ဆိုေတာ့ အလြဲေကာင္း လို႔ပဲ ေျပာရမွာပါ။

မိုက္ခ႐ိုေ၀့ဖ္မီးဖို (Microwave Oven)
ခ်က္ျပဳတ္ ေကၽြးေမြးမယ့္သူ မရွိ၊ ခ်က္ျပဳတ္လည္း မစားခ်င္တဲ့ တကုိယ္တည္း လူပ်ိဳႀကီးေတြ ေက်းဇူး တင္ ရမယ့္ တီထြင္မႈ ျဖစ္ပါတယ္။

အသင့္ခ်က္ျပဳတ္ထားတဲ့ အထုတ္ေတြ ၀ယ္လာၿပီး ေရခဲေသတၱာထဲ ထည့္ထားတဲ့ စားစရာေတြ ကို အလြယ္ တကူ ေႏႊးစားႏိုင္တဲ့ မိုက္ခ႐ိုေ၀့ဖ္မီးဖိုကို တီထြင္ထားလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီမီးဖိုကလည္း မေတာ္တဆ ေတြ႔ရွိခဲ့တဲ့ တီထြင္မႈျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၄၅ ဒုတိယကမာၻစစ္ အတြင္းမွာ ေရတပ္ ေရဒါအထူး ကၽြမ္းက်င္သူ ပါစီစပင္န္ဆာ (Percy Spancer) ဟာ မိုက္ခ႐ိုေ၀့ဖ္ေတြ ထုတ္လႊတ္တဲ့ ပစၥည္း ေရွ႕မွာ ဟိုဟိုဒီဒီ သြားလာ လုပ္ကိုင္ရင္း သူ႔ရဲ႕ အိပ္ကပ္ထဲက ေခ်ာကလက္ေတြ အရည္ ေပ်ာ္သြားတာ သတိျပဳမိခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တျခားတဘက္က ေခ်ာကလက္ေတြကေတာ့ အရည္မေပ်ာ္တာ ေတြ႔ရပါတယ္။
အဲဒီအေျခအေနကို သူျပန္သံုးသပ္ၾကည့္ခဲ့တဲ့အခါမွာ မိုက္ခ႐ိုေဝ့ ေတြဟာ စားအေသာက္ေတြကို အပူေပးႏိုင္ေၾကာင္း သတိထား မိၿပီး တျခား အစားအေသာက္ေတြကို စပ္းသပ္ခဲ့ပါတယ္။
သူ ေနာက္ထပ္ စမ္းသပ္တာက ေျပာင္းေစ့ေတြ ျဖစ္ၿပီး ေျပာင္းဖူး ေပါက္ေပါက္ (Popcorn) ေဖာက္ၾကည့္ တာပါ။ တျခားအစား အေသာက္ေတြ စမ္းသပ္ရာမွာလည္း ေအာင္ျမင္ခဲ့ ပါတယ္။ အဲဒီ အခါမွာ သူဟာ မိုက္ခ႐ိုေဝ့သံုးၿပီး အစားအေသာက္ခ်က္ျပဳတ္၊ အပူေပးႏိုင္တဲ့စက္ကို တီထြင္ခဲ့ပါတယ္။
၁၉၄၇မွာ ေရသီယြန္ (Raytheon) ကေန ပထမဦးဆံုး မိုက္ခ႐ိုေ၀့ဖ္မီးဖိုကို တည္ေဆာက္ခဲ့ပါ တယ္။ အဲဒီမီးဖိုဟာ ေပါင္ ၇၅၀ ေလးၿပီး၊ ၅ေပခြဲျမင့္ကာ ကုန္က်စားရိတ္ ေဒၚလာ ၅၀၀၀ ေလာက္ ရိွပါတယ္။ အိမ္သံုး အေနနဲ႔ကေတာ့ ၁၉၅၀ ေလာက္ေရာက္ရိွ လာေပမယ့္ အရြယ္အစားနဲ႔ ေစ်းႏႈန္းေၾကာင့္ေရပန္းမစား ခဲ့ပါဘူး။

၁၉၆၇ မွာေတာ့ စားပြဲတင္ အရြယ္အစား ထုတ္လုပ္ႏိုင္ ခဲ့ၿပီးေစ်းႏႈန္းက လည္း ၄၉၅ေဒၚလာျဖစ္လာပါတယ္။
အဲဒီ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အမ်ားျမင္ေတြ႔ေနၾကရတဲ့ မိုက္ခ႐ိုေ၀့ဖ္မီးဖိုေတြ ျဖစ္လာ၊ ထုတ္လုပ္ ေရာင္းခ်လာ ပါတယ္။

၁၉၄၅ ခုႏွစ္မွာ စတင္ခဲ့တဲ့ တီထြင္ ထုတ္လုပ္မႈဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၆၅ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ၾကာ ၿပီးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေတာ့ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံအိမ္ေတြရဲ႕ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ မိုက္ခ႐ိုေ၀့ဖ္ မီးဖိုေတြ သံုးစြဲေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။
မိုက္ခ႐ိုေ၀့ဖ္ေတြဟာ အစားအေသာက္ေတြကို အပူေပးႏိုင္ေၾကာင္း သတိထားမိၿပီး မိုက္ခ႐ိုေ၀့ဖ္မီးဖို (Microwave Oven) ေတြျဖစ္ လာတာပါ။
ကပ္ခြာ မွတ္စုစာရြက္ (Post-it Notes)
အိမ္က မိသားစုတေယာက္ကို၊ အခန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ေယာက္ကို၊ သင္ကိုယ္တိုင္ မေမ့ေအာင္၊ စာအုပ္ တအုပ္မွာ စာမ်က္ႏွာ မွတ္ထားႏိုင္ေအာင္ ေကာ္သုတ္ၿပီးသား စကၠဴေလးေတြ သုံးၾကပါတယ္။
မလိုအပ္ရင္ အလြယ္ တကူ ခြာလိုက္ႏိုင္ၿပီး ေကာ္ေတြ စကၠဴေတြလည္း ကပ္ၿပီး က်န္မေနလို႔ အဆင္ေျပပါ တယ္။

အဲဒီတီထြင္မႈကို ၁၉၆၈ မွာ စပင္ဆာ ဆီးလ္ဗား (Spencer Silver) ကေန သရီးအမ္ (3 M) အတြက္ သိပ္ မကပ္တဲ့ ေကာ္ေတြကို တီထြင္ရင္း၊ သူ႔ရဲ႕ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အာသာဖ႐ိုင္း (Arthor Fry) ကေန ေစ်းကြက္ တင္ေရာင္းခ်ဖို႔ သတိထားမိခဲ့ၿပီး ေစ်းကြက္တင္ ေရာင္းခ်ခဲ့လို႔ စာရြက္ မွတ္ဖို႔ မွတ္စုေတြ၊ မေမ့ေအာင္ ေရးမွတ္ဖို႔ သုံးတဲ့ ကပ္ခြာ စကၠဴေလးေတြ (Post-it Notes) ေတြ ဒီေန႔သုံးေနၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ပလပ္စတစ္ (Plastic)
၁၉၀၀ ျပည့္ႏွစ္ အေစာပိုင္းေလာက္မွာ လွ်ပ္ကာ၊ အပူကာ ပစၥည္းတခု ရွဲလ္လက္ (Shellac) ကုိ အေရွ႕ ေတာင္ အာရွက ပိုးေတာင္မာ (beetle) ကေန ထုတ္လုပ္ႏိုင္ခဲ့ ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ကုန္ၾကမ္းပစၥည္းကို တင္သြင္း ထုတ္လုပ္ဖို႔ မလြယ္ကူ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ အတြက္ ဓာတုေဗဒပညာရွင္ လီယိုဟင္းန္ဒရစ္ ဘိတ္ကီလန္င္း (Leo Hendrik Backeland) ကေန အဲဒီ ပစၥည္း ၀ယ္သုံးမယ့္ ပိုက္ဆံတခ်ိဳ႕ကို အစားထိုး သုံးႏုိင္မယ့္ ပစၥည္းတခု တီထြင္ဖို႔ သုံးခဲ့ပါတယ္။
သူ႔ရဲ႕တီထြင္မႈကေန မိုေလာင္းၿပီး သုံးႏိုင္တဲ့ အျပင္ အပူခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားေပးတဲ့ အထိ ပုံေျပာင္း မသြားတဲ့ ပစၥည္းတခုျဖစ္တဲ့ ပလပ္စတစ္ကို တီထြင္ႏိုင္ခဲ့ ပါတယ္။

တက္ဖလြန္ (Teflon)
တက္ဖလြန္ (Teflon) သုတ္ထားတဲ့ ဒယ္အိုးေတြ၊ ခြက္ေတြက အိုးမကပ္ေအာင္ ကာကြယ္ေပးပါတယ္။
ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္ လို အိုးကပ္တတ္တဲ့ အစားအေသာက္ေတြ ေၾကာ္ခ်က္ရာမွာ ဆီအမ်ားႀကီး ထည့္စရာမလို ေတာ့ပါဘူး။ ဆီေလွ်ာ့စားေနတဲ့ ဒီေန႔ေခတ္မွာ ေတာ္ေတာ္ အဆင္ေျပပါတယ္။ အဲဒီ တက္ဖလြန္ ကို ေတြ႔ရွိခဲ့တာ ကလည္း စိတ္၀င္စား စရာပါ။
ဓာတုေဗဒပညာရွင္ ရြိဳင္းပလန္းကက္(Roy Plunkett) ဟာ ၂၀ရာစု အစပိုင္း ေလာက္က ဒူးပြန္႔ (DuPont) ကုမၸဏီမွာ အလုပ္ လုပ္ေနခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီမွာ ေရခဲ ေစတဲ့အရာ ဓာတုပစၥည္း တခုကို စမ္းသပ္ရင္း ဓာတ္ျပဳမႈကင္းၿပီး အုိးမကပ္တဲ့ ဓာတု ပစၥည္းအသစ္ တခုကို ေတြ႔ရွိခဲ့ ပါတယ္။ ဒူးပြန္႔က အဲဒီ ဓာတုပစၥည္းကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ပဲ မွတ္ပုံတင္မူပိုင္ခြင့္ ရယူခဲ့ ပါတယ္။
အဲဒီ ဓာတုပစၥည္းက အခု လူအမ်ားသိေန၊ သုံးေနၾကတဲ့ တက္ဖလြန္ (Teflon) ျဖစ္ပါတယ္။

Credit- သုတကမၻာ

Friday, 10 October 2014

ေၾကြ ဆုိသည္မွာ

ေၾကြ ကို အဂၤလိပ္ က Porcelain လို႕ေခၚတယ္။ တရုတ္စကား ကို အဂၤလိပ္လို
ဘာသာျပန္ထားတာလုိ႕ ထင္တယ္။ တရုပ္လူမ်ိဳးေတြ က ေၾကြကို ( TZU ) လုိ႕ေခၚ
ျပီး အေနာက္တုိင္းအေခၚေ၀ၚ ( Stone Ware ) နဲ႕ဆင္ဆင္တူပါတယ္။
ေၾကြထည္ တခု လုိ႕ အဓိပၸါလ္ သတ္မွတ္ နိုင္ဖုိ႕ရာ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ရွိပါတယ္။
ေၾကြထည္ ျဖစ္ဖုိ႕ရာ မွာ
၁။ ျဖဴေဖြးတဲ့အေရာင္ ရွိ ျပီး ဖန္သားလုိ ျဖစ္ေနရပါမယ္။
၂။ၾကည္လင္ျပီး အလင္းျဖတ္သန္းနိဳင္ရမယ္ ။
၃။ အပူခ်ိန္ ၁၂၈၀ ဒီဂရီ စင္တီ ဂရိတ္ ခန္႕ မီးဖုတ္ထားတဲ့အတြက္
ေက်ာက္သားလုိ မာေၾကာေနရပါမယ္။
ဒီအခ်က္ေတြ က ေၾကြထည္ တခုရဲ႕ အဓိပၸါလ္ဖြင့္ဆုိခ်က္ျဖစ္တယ္။
ေၾကြထည္မွာ တရုပ္ က စံျပျဖစ္တယ္။ တရုတ္ေတြ က ေၾကြထည္မွာ ပစၥည္း
ေတြ ကို အခ်ိဳးဆနဲ႕ထည့္ပါတယ္။ ေၾကြထည္မွာ ေျမေစးျဖဴ ( Kaolin) နဲ႕
ေၾကြထည္ျဖစ္ေစတဲ့ ပစၥည္း ( porcelain stone ..dunzi, a feldspathic rock)
ေတြ ကို အမွဳန္႕ျပဳလုပ္ျပီး ေျမေစးျဖဴ နဲ႕အခ်ိဳးဆ အတုိင္းေရာစပ္ၾကပါတယ္။
ေၾကြ ထည္လုပ္ဖုိ႕ ေရာစပ္ျပီးတဲ့အခါ မွာ လုပ္လို တဲ့ပစၥည္းကို ပုံသြင္းလုပ္ၾက
ပါတယ္။ ျပီးရင္ အေျခာက္ခံ ျပီး ေလထုစုိထိုင္းမူနည္းတဲ့ မီးဖုိမွာ အပူခ်ိန္
၁၂၀၀- ၁၃၀၀ ဒီဂရီ စင္တီ ဂရိတ္အထိ မီးအပူေပးျပီး ထည့္ဖုတ္ၾကတယ္ ။
မီးဖုတ္တဲ့အခါ မွာအေရးၾကီးတဲ့အခ်က္က ဖန္သားလုိလဲ ၾကည္လင္ရမယ္ ။
မီးမဖုတ္ခင္ လုပ္ထားတဲ့ ပုံသ႑န္လဲ မပ်က္စီးဘဲထြက္လာမွ သုံးလုိ႕ရ
အဆင့္မွီတဲ့ ေၾကြထည္တခု ရလာမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ မီးဖုတ္ ရင္ အပူခ်ိန္ ၊
ေၾကြထည္ရဲ႕ အရည္ေသြးပုံသ႑န္ တခု မွ ပ်က္လုိ႕မရပါဘူး။
ေၾကြထည္ပုံသ႑န္မပ်က္ေအာင္ ေျမေစးျဖဴ ( Kaolin) က စြမ္းေဆာင္ေပး
သလို ၊ ေၾကြထည္ အေရာင္ ေတာက္ပဖုိ႕နဲ႕ ေက်ာက္သားလုိ မာေၾကာဖုိ႕
( porcelain stone ..dunzi, a feldspathic rock) က လုပ္ေဆာင္ေပးပါတယ္။
ေျမေစးျဖဴမွာပါတဲ့ ေက်ာက္သားကို အမွဳန္႕ျပဳတဲ့အခါ ပါ၀င္တဲ့ ဆီလီကာ(သဲ)
ေတြ အပူနဲ႕ေတြ႕တဲ့အခါ အရည္ေပ်ာ္ျပီး ဖန္ ျဖစ္သြားတဲ့ သေဘာေၾကာင့္
ၾကည္လင္လာပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေၾကြထည္သန္႕ရွင္းဖုိ႕အတြက္ ေျမေစးျဖဴ
ကို ေရအထပ္ထပ္ေဆးေၾကာရပါတယ္။ ( dunzi, a feldspathic rock) ကို
အမွဳန္႕လုပ္ျပီးတဲ့အခါမွာလည္းေရသန္႕သန္႕နဲ႕ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာေဆးေၾကာနိဳင္
ေလေလ အျခားဓါတ္သတၱဳ ေတြ ပါ၀င္မူ နည္းေလေလ ေၾကြသားေကာင္းေလ
ေလပါ။
မွတ္သားဖူးတဲ့ ေၾကြလုပ္နည္းမွာ ဘုရင္သုံး ေၾကြထည္ပစၥည္းတခုရဘုိ႕
တရုပ္လူမ်ိဳးေတြ လူ ၇၀ ေလာက္ အသုံးျပဳခဲ့ရတယ္လုိ႕ဆုိပါတယ္။ ေျမတူးတဲ့သူ
ကတူး၊ ေက်ာက္ေျခတဲ့ သူကေျခ ၊ ေရေဆးသူေဆး ၊ အခ်ဳိးဆ စပ္တဲ့သူ ၊
ပုံသြင္းသူ ၊ ဖင္ကြင္းျဖတ္သူ ၊ ပန္းခ်ီ ဆြဲသူ ၊ လက္မွတ္ေရးထုိးသူ စသျဖင့္ အဆင့္
ဆင့္လုပ္ၾကရတယ္။ ေၾကြထည္ အျဖဴေပၚမွာအျပာနဲ႕ ေရးဆြဲတာကို White and
translucent porcelain with underglaze blue ေခ်ာ္ရည္ေအာက္က အျပာကို
Yuan dynasty (AD 1279-1368) မွာစတင္လုပ္နိဳင္ခဲ့ပါတယ္။
အျဖဴေရာင္ေျမေစးျဖဴ တမ်ိဳးတည္းသာ ဖုတ္တဲ့ ပစၥည္းေတြ ကို ceramic လို႕
ေခၚပါတယ္။ Shang Dynasty (16th century -11th century B.C ) မွာ
ေျမေစးျဖဴ တမ်ိဳးတည္း သုံးျပီး မီးဖုတ္ရာကေန အလြန္ပါးလြာတဲ့ အစိမ္းေရာင္
ေခ်ာ္ရည္ ပစၥည္းေတြ စေတြ႕ခဲ့ရတယ္လုိ႕ဆိုတဲ့အတြက္ တရုပ္ျပည္မွာ ေခ်ာ္ပညာ
အယူဆဟာ ( ဘီစီ ၁၆ ) ေလာက္မွာ စတင္ေပၚေပါက္ေနျပီလုိ႕ဆုိပါတယ္။
အခုလို မ်ိဳးပါးလြာတဲ့ အစိမ္းေရာင္ ေခ်ာ္လုိ႕ယူဆရတဲ့ ေခ်ာ္ ဘာ့ေၾကာင့္ ျဖစ္ခဲ့
ပါသလဲလို႕ ပညာရွင္ေတြယူဆခ်က္ထဲ မွာ ေၾကြပညာရွင္ Jan-Erik Nilsson
SWEDEN ရဲ႕ယူဆခ်က္ကို သေဘာက်ပါတယ္။
သူ႕အယူဆအရ အုိးလုပ္တဲ့အခါ သုံးတဲ့ ေျမေစးျဖဴ ကို မသန္႕စင္နိဳင္ေသးတဲ့
အတြက္ သူ႕မွာ နဂို က ပါ၀င္ေနတဲ့ ဓါတ္သတၱဳ ၊ အိုးလုပ္တဲ့အခါ အသုံးျပဳရတဲ့
ေရ ၊ အိုးေတြကို မီးဖုတ္တဲ့အခါ သုံးရတဲ့ ထင္းေတြ မွာထြက္တဲ့ ျပာေတြ ဓါတ္တိုး
မူေၾကာင့္ သဲမွဳန္ေတြ ေပ်ာ္တဲ့အခါမွာဖန္သားလုိ ေတာက္ပလာမဲ့ ေခ်ာ္ရည္ေတြ
အေရာင္ထြက္ရျခင္း အေရာင္ေျပာင္းရျခင္းျဖစ္တယ္လုိ႕သုံးသပ္ထားပါတယ္။
တရုပ္လူမ်ိဳးေတြ ေၾကႊထည္ အတတ္ပညာကို တတ္ေျမာက္တာ ရာစု ေပါင္းမ်ား
စြာၾကာျမင့္ခဲ့ျပီ ျဖစ္ေပမဲ့ ဥေရာပ သားေတြ ကေတာ့ ေၾကြထည္ကို ေအဒီ ၁၇၀၇
မွသာ ထုတ္လုပ္နိဳင္ခဲ့တယ္။
ျမန္မာ့သမုိင္း ပေဒသရာဇ္ စနစ္မွာ ေၾကြထည္ထုတ္နိဳင္ခဲ့သလားဆုိတဲ့ေမးခြန္း
အေျဖတိတိက်က် မသိေသးပါဘူး။ အေရးၾကီးတဲ့ စဥ့္ဖို ေတြ႕ဖုိ႕လိုေနေသးတယ္။
တြံေတး ေၾကြထည္ေျမထည္ ျပတိုက္ ကို အလည္သြားတုန္း က ဆရာၾကီး
ေဒါက္တာမ်ိဳးသန္႕တင္ က ေျမျဖဴနဲ႕ ( pro-porcelain) ( ceramic ) တခု ျပခဲ့
တယ္။ တြံေတးက လုပ္ခဲ့တယ္လုိ႕ထင္တဲ့ ေျမျဖဴ အုိးေလးလုိ႕ထင္ေၾကာင္း
ေျပာပါတယ္။ ထုိင္းနိဳင္ငံ ဗီယက္နမ္ နိဳင္ငံက ေျမထည္ ပစၥည္းေတြ ေလ့လာရင္း
တြံေတးဘက္မွာ အခုလို ေျမျဖဴထည္ေတြ ထုတ္လုပ္နိဳင္ခဲ့တယ္လုိ႕ ထင္မိပါ
တယ္။ သုေတသန ဆက္လုပ္ရင္ သိလာမယ္ထင္ပါတယ္။
( ၉ ၁၀ ၂၀ ၁၄ )
https://www.facebook.com/groups/657921987629585/?fref=ts